18 november 2026

Vanwaar de zon opkomt

Het lijkt soms al een beetje rond het vriespunt te zijn, anders zou je deze taferelen niet aantreffen in de ochtend.


 Prachtig koud mistje


Een van de redenen waarom ik een weekje weg ging was om de cursus aquarel te volgen en ook gelijk af te maken. Nou, dat is gelukt. Alleen het resultaat vind ik erg bedroevend. Ik schaam me er voor. En toch ook weer niet. Het is gewoon duidelijk dat ik nog niet alle technieken beheers en met bloemen heb je weer andere technieken nodig. En ik heb me tot nu toe meer gefocust op...nou ja, niet op bloemen.


Deze blog wordt de laatste over Ouddorp. Ik weet niet meer zo goed waar en wanneer ik welke foto heb gemaakt.


Ik denk dat dit mijn fietstochtje aan het einde van de middag was. Het was zulk stralend weer, wat deed dat goed!


Geniet van het strand! Dan vertel ik nog even wat ik gisteren mee heb gemaakt.


Compleet verrast en dus onverwachts mocht ik gisterenavond mee naar een concert van het Soweto Gospel Choir uit Zuid-Afrika. Wat was het fantastisch. De prachtig gekleurde kleding van de mensen, hun stemmen, hun dansen... ik dacht: Wauw! Dit is nog maar één koor wat zó mooi is en waar we zó met volle teugen van genieten. We vroegen ons af hoe het wel niet in de hemel moest zijn.


Ja, hier fietste ik, en het plaatje hierboven moet je even onthouden.


Ik zocht een evangelische boekhandel en vond 'm ook. Heel dichtbij zelfs! Ik was niet van plan om boeken te kopen, ik denk dat ik genoeg nieuwe boeken heb om de hele winter mee door te komen. Sommige nieuw, sommige van de kringloop.
Maar deze kon ik niet laten liggen. Alleen de voorkant vind ik al zo mooi. Het zijn 9 kerstverhalen waarin zinnen uit verschillende hymnes voorkomen en belangrijk zijn in het verhaal.
Warmte, kaarsjes, een mooi verhaal, vrede...
vrede?


Er stond nog een uitje in de planning en dat was 'A-Seal', een zeehondenopvang.
Op dat moment waren er 6 zeehondjes opgevangen. Twee binnen en 4 buiten. De 4 buiten waren er bijna klaar voor om weer terug naar de zee te gaan.
Deze zwaaide echte even naar me!


Er lagen er veel op hun zij, ik denk dat ze zo lekker liggen.
Nou, dat doe ik ook altijd. Ook omdat het lekker ligt.


Hier nog een aquarelpoging. Gewoon omdat ik ook daar niet genoeg van kan krijgen.


Alleen zo'n aquareldoos is als plezierig om naar te kijken.


Een van mijn laatste rondjes rennen daar en er verscheen een prachtige regenboog!


De zon die opkomt.


Ook hier nog even de regenboog, maar ik vond het landschap ook mooi, dus van allebei wat.


En toen ik weer terug rende en vlakbij het huisje was, zag ik konijn nog een keer.


Ik denk dat hij daar ook ergens woont.


Nu 'Anna Karenina' uit is, ben ik met twee andere boeken begonnen.


1. De schoonheid van het nee, met verschillende schrijvers die een essay schrijven over Antigone.
2. Eenvoudig christelijk van Tom Wright


Het verhaal van Antigone.
'Een meisje zegt 'nee', blijft 'nee' zeggen, en betaalt dit niet geheel tegen haar zin met de dood. Dit is Antigone in een notendop.
Vierentwintig eeuwen geleden legde  Sophocles haar verhaal vast in een tragedie, en sindsdien heeft het dit nee-zeggende meisje niet aan aandacht ontbroken. Ze is de westerse mens blijven fascineren. Waarom eigenlijk? Moeilijk te zeggen. Is het omwille van het offer dat ze voor haar 'nee' blijkt over te hebben? Dan is het toch eigenaardig dat men juist in een tijd die offer en offervaardigheid centraal stelde, niet of nauwelijks met haar bezig is geweest. Ik bedoel de christelijke Middeleeuwen die toch ook, zij het op een eigen manier, 'nee' zeiden tegen de wet van de wereld en eigengereid hun ding deden, vaak met even fanatieke als onbegrijpelijke doodsverachting. In die lange tijd bleef Antigone zo goed als buiten beeld. Misschien omdat haar offer en haar dood voor een toenmalige blik al te zinloos leken want geen overgang suggereerden naar een Eeuwig Leven. Antigone had alles van een martelaar: een hardnekkig 'nee' en een bereidheid de dood in te gaan. Maar voor de christenen was ze dat overduidelijk niet.'

Mijn interesse is gewekt.
Het is ook weer eens heel wat anders dan ik normaal lees.


En 'Eenvoudig christelijk' is gewoon een goed boek van een goede schrijver. Ik zal er nog weleens iets over schrijven.


Maar nu gaan we zo'n beetje afscheid nemen van het strand met de prachtige wolken in de lucht, de zee, het water en die vieze schuimige massa.


En niet te vergeten, de zon, die elke dag opnieuw opkomt en ondergaat.


Vanwaar de zon opkomt
Tot waar zij daalt, ondergaat
Zij de Naam van God geloofd!


Dat liedje zongen we vroeger vaak op de club waar ik heenging.


Ik zou jullie graag iest laten horen van Soweto Gospel Choir, maar je kunt het makkelijk zoeken op Spotify of Youtub


























1 opmerking:

Anoniem zei

Prachtige foto's van de zee en het strand Lieneke! Volgens mij heb je er echt van genoten. Ik vind de bloemen aquarel heel mooi.

groeten van Marijke

Een reactie posten

Heb jij Hem nog gezien vandaag? Reacties op deze vraag of op wat ik geschreven heb zijn altijd fijn! Zo kunnen we elkaar bemoedigen.