Regendruppels op een mooie witte bloem. En kijk eens naar het hart van deze bloem, zo'n mooie blauwe of paarse (wat jij wilt!) kern met gele meeldraden eromheen. Er is zoveel moois te zien, maar vaak zie ik het niet.
In de tuin ook. Ik was na een week weg weer terug en ineens een heleboel geel! En een beetje groen:)
En nog meer groen in onze ieniemienievijver.
Gisteren paste ik weer eens, heel ouderwets, op twee meiden van 10 en 7 waar ik jarenlang op heb gepast totdat ik weer de schoolbanken inschoof om kraamverzorgende te worden. Het was weer zo gezellig. Eerst bleven we nog een poosje bij hun thuis. Ze werkten nog wat aan surpises en ik puzzelde wat.
Daarna gingen we met de tram naar ons huis. Eerst even wat boodschapjes doen en geluncht. En toen kwam de kerstboom tevoorschijn.
We hebben 'm prachtigversierd.
En de piek erop gezet!
En toen hebben we nog een sinterklaasfilm gekeken, warme chocolademelk gedronken en was het alweer tijd om naar huis te gaan.
En toen hebben we nog een sinterklaasfilm gekeken, warme chocolademelk gedronken en was het alweer tijd om naar huis te gaan.
Heerlijk om zo bezig te zijn!
De overgang is misschien wel wat groot en ook wat vreemd, maar als ik bedenk dat het in het leven ook zo kan zijn, maakt het dat hopelijk wat minder 'gek'.
De overgang is misschien wel wat groot en ook wat vreemd, maar als ik bedenk dat het in het leven ook zo kan zijn, maakt het dat hopelijk wat minder 'gek'.
Ik wil deze blog namelijk afsluiten met een gezang, een dialoog. Ik las het in het boekje 'Sterven' van Tim Keller.
'Een van de sterkste uitdrukkingen van christelijke hoop in de literatuur is een gedicht door George Herbert, een zeventiende-eeuwse christelijke dichter. Hij schreef een gedicht dat 'A Dialogue-Anthem' (Dialoog, een gezang) heet. Met elegantie en kracht stelt het een dialoog voor tussen de dood en een Christen, gebaseerd op 1 Korinthiërs 15.
DIALOOG, EEN GEZANG
door George Herbert, 1633
Vertaling: Menno van de Beek
door George Herbert, 1633
Vertaling: Menno van de Beek
DE CHRISTEN: Jij arme dood. Waar blijft je overwinning? Wat blijft er over van jouw oude macht?
DE DOOD: Ken jij het boek, jij arme sterveling waarin je koning zelf werd omgebracht?
DE DOOD: Ken jij het boek, jij arme sterveling waarin je koning zelf werd omgebracht?
DE CHRISTEN: Jij arme dood. Dat was jouw ondergang; door hem te raken, vervloekte jij jezelf.
DE DOOD: Wacht maar, verliezer, want het duurt niet lang voor jij ook in mijn klamme armen sterft.
DE CHRISTEN: Sla toe, doe wat je doen moet, want een heel nieuw leven wacht op mij
maar jij bent slechter af. Jij zal er niet meer zijn.'
Ik vind het prachtig! De manier waarop deze waarheid hier gebracht wordt, dat de dood er niet meer zal zijn! Misschien niet zo leuk om over na te denken, maar ik denk dat het goed is om dat af en toe wel te doen. Of er iets over te lezen. Dit boekje bevat zowel de rouwe werkelijkheid en de diepe emoties die daarbij horen, als de hoop waarmee wij leven. Zo treuren wij, maar niet zoals zij die zonder hoop zijn.