Moeilijk beschrijven

Vrijdag ging ik met S naar Middelharnis. Wat een mooie route reden we! De zon scheen en de natuur was zo prachtig. We begonnen ons weekend met shoppen. Deze kraampjes die je overal om je heen ziet, lieten we op de heenweg rechts en op de terugweg links liggen.

S shopte onder andere een heerlijke, warme pyjama en hele leuke én warme pantoffels.

Ook de kaarsen met de schotel hadden we gekocht om het gezellig te maken. Daarbij mag iets lekkers natuurlijk niet ontbreken. We kochten grote chocoladeballen waar je chocomelk mee kon maken.

Ik moest het eerst allemaal nog zien, maar het werkte echt. Hoewel het wel héél erg zoet was. En dat zeg ik! (het kan me soms niet zoet genoeg zijn)

We keken samen naar Inside-Out 2.

We huilden samen heel even en wisten niet eens precies waarom. Misschien hoort dat gewoon bij een film over emoties. Ik vond het ontroerend om te zien dat álle emoties erbij mogen horen. Dus mag je best ook even huilen.

Wij smulden binnen en buiten had ik ook iets smulbaars voor de vogels neergezet.
Twee waren er de volgende ochtend op, maar de andere twee niet. Die heb ik toen in het vogelhuisje gelegd.

Toen ik de volgende ochtend m'n kilometertje ging hardlopen verdwaalde ik steeds en moest elke keer omkeren. Maar ik zag daardoor ook nog 3 zonnebloemen. Zo mooi met dat rood.

En deze gele, nog dapper even naar boven kijken.

En dan is het toch echt bijna voorbij voor elke zonnebloem.

Het lezen van Anna Karenina gaat goed. Het heeft me nog steeds te pakken. Ik moet van mezelf soms even iets anders gaan doen, gaan schilderen, even naar het dorp voor wat boodschappen, de was wegwerken.

Toch ben ik al over de 500 bladzijden. Ik kan maar moeilijk beschrijven hoe goed het geschreven is. En als je van een goed verhaal houd, maar het boek te dik vind... hoe heerlijk is het als je nog verder en nog verder en nog verder kunt lezen omdat het verhaal nog niet af is! Ik kan niet meer zeggen dat ik geen romans lees, hoewel dit veel meer dan een roman is. Hier gebeuren niet alleen dingen, maar kom je ook in de leefwereld van de personen die beschreven staan, zijn gedachten, gevoelens en wat voor woorden en daden daaruit voortvloeien. Het zouden zomaar echt mensen om je heen kunnen zijn.

Eén gedeelte blijft me in het bijzonder bij. Levin, een van de hoofdpersonen, is boer en verlangt naar een dag mee maaien met de arbeiders op zijn land. Dat is niet de gewoonte in die tijd, hij verlaagd zichzelf daarmee. En toch doet hij het. En de eerste twee 'matten' die ze maaien zijn bijna teveel voor hem, hij kán niet meer, zo zwaar en vermoeiend is het. Maar dan krijgt hij de slag beter te pakken en maait hij tot het einde van de dag. En hij is daar zó van opgeknapt! Hij is in opperbeste stemming en voelt het leven door zich heen stromen. Hij was niet langer in zijn hoofd bezig, maar met zijn lijf en hij voelt hoe gezond en sterk dat is.

Ik zit dat te lezen en wil op zoek gaan naar een maaier. Maar die heb ik (gelukkig) nog niet gevonden. Maar wel dringt dan tot me door hoe gezond lichamelijk werk is.

Dat gezegd hebbende. Het is half 4, ik ga nog even kijken of ik wat kan fietsen hier. Hoop dat ik gauw op een weg kom die heel lang rechtdoor gaat. Misschien de volgende keer meer daarover.