Mijn zekerheid ligt daar ook niet

Laten we het eens, tussen de foto's door, hebben over zekerheid. Of misschien beter over ónzekerheid. Dat is iets waar ik de laatste maanden mee bezig ben geweest en ik hoor het m'n therapeut nog zeggen:

'We leven niet in het paradijs!' 

Dat schijn ik soms weleens te denken. Maar er gaat een verhaal rond, lang geleden, over een hof van Eden, het paradijs! Er waren twee mensen die een volmaakt leven leidden, maar in één hap veranderde alles en werd alles onzeker.

En natuurlijk weet ik dat allang. Maar er eens een poosje bewust over nadenken doet me goed.

'We moeten leren omgaan met onzekerheid'

Het is niet zeker hoe lang we leven, hoe we ons over een uur voelen, of onze kinderen veilig zijn, hoe de politiek zich ontwikkeld, of we vanavond ons hoofd op het kussen kunnen leggen waar we dat gewend zijn.
En zo kan ik nog wel even door gaan.

'We leven niet in het paradijs', betekent ook dat jij en ik en niemand volmaakt is.

Fijne blog dit. Niet alleen is alles onzeker,  maar ook nog eens onvolmaakt. Dat maakt het nog beroerder.
En ik wil er nog een stap bij maken. Niet alleen leren leven, leren omgaan met die onzekerheid en onvolmaaktheid, maar het ook accepteren.

'Jij bent God niet!'

Als ik het accepteer, dan zijn mijn verwachtingen ook anders. Ik ben niet meer zo verrast door alle gebeurtenissen die ik in de krant lees. Het lukt me makkelijker om mijn fouten te erkennen, ergens vergeving voor te vragen. Niet zulke hoge eisen aan mezelf te stellen.

Wat ik vanochtend bedacht en niet verwacht had: ik voel me zekerder nu ik besef dat niets zeker en volmaakt is. Gelukkig is het niet zo dat met het paradijs ook God uit het leven verdween. Al die onzekerheid drijft me Zijn kant op. Als er weer eens iets gebeurd waar ik van schrik, waar ik van ondersteboven ben, dan denk ik: Nee, ik hoef hier niet zo van te schrikken, mijn zekerheid lag daar ook niet in, die ligt in God!

Het is een heel lang proces, omdat het heel diep zit. Het proces van het loslaten van het verwachten dat alles hier perfect zou moeten zijn. Het ergens wel weten en toch jezelf uitputten, over je grenzen heen gaan omdat je alles goed wil doen.

Voordat iemand dit idee krijgt, het is niet de bedoeling uiteindelijk als een stoïcijn door het leven te gaan. Dat alles wat er gebeurt je niet meer raakt, je er niets meer bij voelt, je nergens meer van staat te kijken, nergens meer van schrikt, nergens meer van in paniek raakt.

 We blijven gewoon mens! En het is goed om ook in dat opzicht niet meer van elkaar te verwachten dan reëel is. We zouden wat genadiger kunnen gaan leven nu we weten wat voor onzekere, onvolmaakte mensen we allemaal zijn.
Het verschil dat gemaakt wordt zit 'm in waar, of liever in Wie we onze zekerheid zoeken en vinden. En als er iets gebeurt, dat we naar die zekerheid toe vluchten. De toekomst is zeker onzeker. Maar onze zekerheid ligt in God, in Christus, Die ons iets belooft. Ik heb het op een klein papiertje geschreven en boven mijn bureau gehangen, het komt uit Psalm 139:

'Ook dáár zal Uw hand mij leiden,
Uw rechterhand mij vasthouden.'

'Maar' een halve

 Het gebeurt niet zo vaak, maar heel soms wandelen K en ik even samen, deze keer in de grienden. Daar waar we vorig jaar zomer niet verder konden door bezet gebied door een bepaald soort bij of wesp, konden we nu weer/nog doorlopen.

Ik houd van dit natuurgebied. De knotwilgen lijken er elke keer anders uit te zien. Sommigen waren al flink gegroeid, anderen waren net gesnoeid.

Als je hier goed kijkt zie je dat het stukje grond op de voorgrond boven het water zweeft. Net of het een brug is. Het is niet zo goed te zien als wanneer je er voor staat.

Laat ik jullie eens meenemen naar het leven van onze dochters. Wat doen ze in hun vrije tijd? M (25) heeft een enorme hoeveelheid geduld als het om priegelwerk gaat, ze heeft al heel wat bouwsels in elkaar gezet. Maar deze keer is het een houten puzzel. Heel ontspannend! En je bent er toch wel gauw 2 uurtjes zoet mee, al lijkt dat niet zo als je de doos ziet.

Mar (24) vind je de laatste tijd veel bij een vriendin, die haar huis aan het opknappen is. Ze ontpopt zich ineens als een heuse klusser. Hier aan het verven, maar ze draait haar hand niet meer om voor het boren van gaatjes en het gebruik van vele gevaarlijke, ingewikkelde klusapparaten.

S (14) wilde pas twee dingen doen: naar de bieb voor nieuwe boeken en ze had zin om naar de markt te gaan. Ik zei: neem maar een lekkere meloen mee! En dat deed ze, het was een behoorlijk zwaar exemplaar en nog wel 'maar' een halve.

Dat waren er vast drie van de zes. De anderen waren iets minder te 'vangen'.
Zelf vind ik het nog steeds erg leuk om mijn schuur in te duiken en kleine schilderijtjes steeds opnieuw en opnieuw te proberen. En ik maak zo nu en dan kleine vorderingen al zeg ik het zelf.

Het bloggen staat echt op een laag pitje deze tijd. Ik laat het maar even gebeuren. Misschien duurt het maar even, misschien wat langer. Zo af en toe plopt er wel weer eens iets op of uit.