Teveel bezig met het resultaat

Wat groeit en bloeit alles toch goed!
Hier een passiebloem die, na een dag gebloeid te hebben, zijn blaadjes weer sluit. Zijn taak zit er alweer op.

Kan jij goed tegen deze warmte? Vraag ik aan mensen. Ik krijg verschillende antwoorden. Als je het mij zou vragen... Ik zou het liefst zeggen: Ja hoor, ik maak me gewoon niet te druk en dan is het best te doen. Maar ik kan dat niet zeggen omdat het niet waar is. Ik kan er helemaal niet zo goed tegen, ook niet als ik me niet druk maak. Al dat zweet en slechte slapen. Een beetje afleiding helpt wel, dus ik probeer wel een beetje bezig te blijven. Een blog schrijven bijvoorbeeld. Als ik het nu niet verder over de warmte ga hebben, dan vergeet ik het misschien.

Een poosje geleden zijn K en ik er samen 4 dagen op uit geweest. Toen de kinderen nog klein waren zijn we één keer een midweek weg geweest. Mijn ouders bleven bij ons thuis bij de kinderen, dus die lieten we met een gerust hart achter. Hoewel ik dat wel lastig vond. Afijn, toen reden we dus een paar uur lang langs de Moezel. En dát wilde ik heel graag nog een keer!
Hier hadden we onze bestemming bereikt, het was tijd om te eten en we begonnen met een mosterdsoepje. Mmm, ik zou nog wel zo'n kommetje willen!

Maar hier nog eens stuk van de heenreis.

Wat een leuke huisjes!

Ik raakte niet uitgekeken.

Bruggen bouwen kunnen ze hier als de beste.

We waren er bijna en donkere wolken pakten zich samen.

Als ik me goed herinner onweerde het ook nog even toen wij aan het eten waren.
Ik keek naar buiten en was even gedesoriënteerd. Die auto, het klopte niet en ik kwam er niet zo gauw uit. Uiteindelijk wel hoor.

Het was heerlijk. Misschien in mijn volgende blogje nog meer foto's. Want het allermooiste heb ik nog niet laten zien.
Terug naar vandaag. Gisteren kreeg ik een foto van iemand die met haar voeten in een badje zat. Ik mocht dat eigenlijk niet vertellen, maar ik doe het zo anoniem dat ik denk dat het wel kan. Vanochtend bedacht ik dat we ook nog zo'n klein peuterbadje hebben, 'voor de kleinkinderen'. Nu werd het een voetenbadje voor oma:) Ik pakte mijn aquarelspullen erbij en... oh hoe frustrerend als het niet gaat zoals je wilt.

K. heeft me daarna nog verplaatst, op dat plekje zou meer wind staan en gelijk had hij. Ik overlegde even met 'chatgpt' hoe ik verder moest met schilderen en deze gaf me de tip om een blad vol met zittende personen te schilderen, eerst maar eens allemaal in dezelfde kleur. Later een stoel erbij en toen vond ik de donkere muur er achter er ook wel bij kunnen.

Nog steeds niet heel tevreden, maar met dit A-4tje heb ik echt lol gehad om het te maken. Ik vergat alles en iedereen om me heen. En dat was heerlijk. Misschien nog wel belangrijker dan het resultaat eigenlijk. Daarom durf ik het hier wel te laten zien. Want misschien is dat wel vaker zo en niet alleen met aquarellen. Dat we teveel bezig zijn met het resultaat en zo weinig genieten van de bezigheid zelf.

Dat was wel weer even genoeg voor vandaag!

IJsje?

Ik vergelijk mijn leven niet met een ijsje

Het was een warme dag en ik had in de ochtend een gesprek gehad en in de middag met mijn psycholoog ook nog één en toen had ik ineens zin in een ijsje. Ik moest er nog een eindje voor omlopen, maar toen had ik ook wat. Ik speelde er wat mee met de camera. Eerst het ijsje scherp en de achtergrond wazig.

Toen de achtergrond scherp en het ijsje wazig.

En nu bedenk ik dat we zo ook in het leven kunnen staan. Soms is het je eigen leven dat op scherp staat, waar je iets mee moet. En soms ben je meer bezig met wat er om je heen gebeurt en niet zoveel met je zelf. Wat is beter, gezonder? We zouden iets te snel kunnen zeggen het één of het ander. Ik denk dat allebei belangrijk is.

En klein detail: ik vergelijk mijn leven niet met een ijsje!

Eindelijk kwam het er van, we deden weer eens 'ticket to ride'. Een leuk spel wat ik hier echt niet uit kan leggen. Iedereen krijgt verschillende routes die je moet leggen. Het kan heel frustrerend zijn als je dichtbij elkaars route komt of zelfs dezelfde route moet nemen. Ik win nooit en Mar heeft altijd de langste route. Als je dat hebt krijg je zomaar 10 punten extra. Het was vooral leuk omdat we het in de tuin konden spelen.

Ik weet niet meer van wie iemand ze kreeg en waarom en ik wil die persoon ook niet benadelen. Maar er stond hier op de piano een prachtig boeket pioenrozen. Eerst helemaal in de knop, dat is al mooi. Maar toen kwamen ze uit, ik denk dat ik ze nog nooit zo mooi in volle bloei heb gezien. Ik genoot er echt van. Totdat ik er met mijn neus in dook... wat vreselijk, wat een stank!! Ik wist niet dat dat kon. Zo mooi aan de buitenkant, maar ook zo stinkig! bah.

 

In de tuin zie ik soms ineens een rood aardbeitje tussen de groene blaadjes en stengels uitkomen. Mmm!

Ik zei: Ze liggen allemaal op de grond!

K zei: ze heten niet voor niks aardbeien!

😏

Vorige week moest ik 2 dagen oppassen. De ene dag op onze twee kleindochters. We waren laat, maar konden toch een leuk rondje maken. Ik hoopte in de wei kleine geitjes of lammetjes te zien, maar helaas. Niks. Maar we hadden nog wat extra meisjes meegenomen, dus het was heel gezellig allemaal.

De volgende dag gingen we met J, eerst het kabouterpad, wat een mooie tuin is dat.

En wat een heerlijk weer!

En toen we eenmaal in de kinderboerderij waren gingen we eerste even binnen kijken en toen zagen we drie kleine geitjes. Mijn hart maakte drie vreugdesprongetjes, ik vind ze zó leuk!

Ik had er wel zo een op willen pakken en mee naar huis mee willen nemen!

Waar ik allemaal uren naar kan kijken

De mooie dingen van het leven zijn het waard om vast gelegd te worden. Ik zou het zo vergeten en het zou een mooie, maar wel snel vervagende herinnering worden. Maar nu, door de foto's uit te kiezen en er over te schrijven, komt alles weer tot leven.

Oei, in deze plas was het erg glad, H gleed twee keer uit, maar kon zich toch op de been houden.

We waren eind vorige maand 30 jaar getrouwd en dat vierden we met ons gezin. We gingen naar Rockanje, dronken er koffie, deden een potje midgetgolf, aten heerlijke pannenkoeken en gingen daarna nog even naar het strand.

Ik kan uren naar ze kijken.

Het strand lag vol met kwallen. Ook iets waar ik láng naar kan kijken. Wat een bijzondere creaties zijn dat!

En waar F wel uren mee bezig kon zijn, waren mieren!

Iedereen was er en we hebben genoten!

Nu neem ik jullie weer even mee de tuin in.
Nog niet zo lang geleden kochten we een passiebloem met een mooie volle knop. Dat zou niet lang meer duren.

En ja hoor, het duurde inderdaad niet zo lang.
Maar dat hij in bloei staat duurt ook niet zo lang, zo'n twee dagen maar. En dan laat hij niet zijn blaadjes vallen, zoals andere bloemen, maar hij sluit alle blaadjes weer netjes dicht en wordt weer een knop. Niet om nog een keer open te gaan, maar om er uit eindelijk af te vallen.

En nu zijn er nog veel meer knopjes aangekomen, die nog wél eerst opengaan. Zowel bij de paarse als bij de witte, die aan de andere kant staan.

Kijk deze duif, hij maakt zich lekker schoon bij het water wat omhoog spuit bij de bieb voor de deur. Een soort pleintje met veel waterspuiters. Ik loop er altijd netjes omheen...

Vorige week, of was het nou alweer een week daarvoor? Ik ging oppassen op H en F. En voordat ze naar bed gingen mochten ze nog even gieteren.
Ik was best wel moe, had 8 dagen gewerkt, dus ik had gezegd: Ik kom oppassen, maar op twee voorwaarden:

1. we eten patat

2. ik hoef niks op te ruimen

😊

Zo gezegd

Zo gedaan

Wat gebeurd er toch allemaal in de lucht als je even niet kijkt?!
Regen, zon, en alsjeblieft, de mooiste regenbogen komen te voorschijn!
Ook daar kan ik een hele poos naar kijken!

En tot slot, waar kan ik nog meer een hele poos naar kijken?
Naar jonge eendjes!
Zaterdag, in de pauze van S d'r voetbalwedstrijd, gingen we éven het parkje in en er waren zóveel jonge eendjes. Al waren ze echt al wel een stukje groter en ouder geworden, ze waren nog steeds zo prachtig om te zien. Ik maakte foto's en filmpjes en stond uiteindelijk op, keek om me heen en weg was K!

Nou moe! Stond hij alweer langs de lijn van het veld naar de tweede helft te kijken!

Mijn zekerheid ligt daar ook niet

Laten we het eens, tussen de foto's door, hebben over zekerheid. Of misschien beter over ónzekerheid. Dat is iets waar ik de laatste maanden mee bezig ben geweest en ik hoor het m'n therapeut nog zeggen:

'We leven niet in het paradijs!' 

Dat schijn ik soms weleens te denken. Maar er gaat een verhaal rond, lang geleden, over een hof van Eden, het paradijs! Er waren twee mensen die een volmaakt leven leidden, maar in één hap veranderde alles en werd alles onzeker.

En natuurlijk weet ik dat allang. Maar er eens een poosje bewust over nadenken doet me goed.

'We moeten leren omgaan met onzekerheid'

Het is niet zeker hoe lang we leven, hoe we ons over een uur voelen, of onze kinderen veilig zijn, hoe de politiek zich ontwikkeld, of we vanavond ons hoofd op het kussen kunnen leggen waar we dat gewend zijn.
En zo kan ik nog wel even door gaan.

'We leven niet in het paradijs', betekent ook dat jij en ik en niemand volmaakt is.

Fijne blog dit. Niet alleen is alles onzeker,  maar ook nog eens onvolmaakt. Dat maakt het nog beroerder.
En ik wil er nog een stap bij maken. Niet alleen leren leven, leren omgaan met die onzekerheid en onvolmaaktheid, maar het ook accepteren.

'Jij bent God niet!'

Als ik het accepteer, dan zijn mijn verwachtingen ook anders. Ik ben niet meer zo verrast door alle gebeurtenissen die ik in de krant lees. Het lukt me makkelijker om mijn fouten te erkennen, ergens vergeving voor te vragen. Niet zulke hoge eisen aan mezelf te stellen.

Wat ik vanochtend bedacht en niet verwacht had: ik voel me zekerder nu ik besef dat niets zeker en volmaakt is. Gelukkig is het niet zo dat met het paradijs ook God uit het leven verdween. Al die onzekerheid drijft me Zijn kant op. Als er weer eens iets gebeurd waar ik van schrik, waar ik van ondersteboven ben, dan denk ik: Nee, ik hoef hier niet zo van te schrikken, mijn zekerheid lag daar ook niet in, die ligt in God!

Het is een heel lang proces, omdat het heel diep zit. Het proces van het loslaten van het verwachten dat alles hier perfect zou moeten zijn. Het ergens wel weten en toch jezelf uitputten, over je grenzen heen gaan omdat je alles goed wil doen.

Voordat iemand dit idee krijgt, het is niet de bedoeling uiteindelijk als een stoïcijn door het leven te gaan. Dat alles wat er gebeurt je niet meer raakt, je er niets meer bij voelt, je nergens meer van staat te kijken, nergens meer van schrikt, nergens meer van in paniek raakt.

 We blijven gewoon mens! En het is goed om ook in dat opzicht niet meer van elkaar te verwachten dan reëel is. We zouden wat genadiger kunnen gaan leven nu we weten wat voor onzekere, onvolmaakte mensen we allemaal zijn.
Het verschil dat gemaakt wordt zit 'm in waar, of liever in Wie we onze zekerheid zoeken en vinden. En als er iets gebeurt, dat we naar die zekerheid toe vluchten. De toekomst is zeker onzeker. Maar onze zekerheid ligt in God, in Christus, Die ons iets belooft. Ik heb het op een klein papiertje geschreven en boven mijn bureau gehangen, het komt uit Psalm 139:

'Ook dáár zal Uw hand mij leiden,
Uw rechterhand mij vasthouden.'

'Maar' een halve

 Het gebeurt niet zo vaak, maar heel soms wandelen K en ik even samen, deze keer in de grienden. Daar waar we vorig jaar zomer niet verder konden door bezet gebied door een bepaald soort bij of wesp, konden we nu weer/nog doorlopen.

Ik houd van dit natuurgebied. De knotwilgen lijken er elke keer anders uit te zien. Sommigen waren al flink gegroeid, anderen waren net gesnoeid.

Als je hier goed kijkt zie je dat het stukje grond op de voorgrond boven het water zweeft. Net of het een brug is. Het is niet zo goed te zien als wanneer je er voor staat.

Laat ik jullie eens meenemen naar het leven van onze dochters. Wat doen ze in hun vrije tijd? M (25) heeft een enorme hoeveelheid geduld als het om priegelwerk gaat, ze heeft al heel wat bouwsels in elkaar gezet. Maar deze keer is het een houten puzzel. Heel ontspannend! En je bent er toch wel gauw 2 uurtjes zoet mee, al lijkt dat niet zo als je de doos ziet.

Mar (24) vind je de laatste tijd veel bij een vriendin, die haar huis aan het opknappen is. Ze ontpopt zich ineens als een heuse klusser. Hier aan het verven, maar ze draait haar hand niet meer om voor het boren van gaatjes en het gebruik van vele gevaarlijke, ingewikkelde klusapparaten.

S (14) wilde pas twee dingen doen: naar de bieb voor nieuwe boeken en ze had zin om naar de markt te gaan. Ik zei: neem maar een lekkere meloen mee! En dat deed ze, het was een behoorlijk zwaar exemplaar en nog wel 'maar' een halve.

Dat waren er vast drie van de zes. De anderen waren iets minder te 'vangen'.
Zelf vind ik het nog steeds erg leuk om mijn schuur in te duiken en kleine schilderijtjes steeds opnieuw en opnieuw te proberen. En ik maak zo nu en dan kleine vorderingen al zeg ik het zelf.

Het bloggen staat echt op een laag pitje deze tijd. Ik laat het maar even gebeuren. Misschien duurt het maar even, misschien wat langer. Zo af en toe plopt er wel weer eens iets op of uit.

Het is koud en er staat een wind

Het lijkt wel of ik deze blog een beetje aan het verwaarlozen ben. Dat is ook eigenlijk gewoon zo. Het komt omdat ik probeer om op mijn andere blog bij elk vers van de Petrus brieven een blogje te schrijven. Het is vooral om mezelf weer een beetje wakker te schudden. Het is fijn om er over na te denken en leuk om er een plaatje bij te zoeken.

Het is LENTE geworden!

Ik geniet van de tuin. De Magnolia staat volop in bloei en laat nu zelfs alweer zijn blaadjes vallen.

Regelmatig krijgen we leuke bezoekers in de tuin, die het dan vooral op de vijgenboom gemunt hebben. Niet om de boom zelf, maar om de zakjes met vogelvoer. Geen houding is hen te veel om er maar iets uit te kunnen pikken.

Het blijven mooie beestjes, maar het geluid wat er uit hun keel komt is daarmee in schril contrast.

En binnen vermaak ik me nog steeds met bolletjes wol. Is dit geen prachtig patroontje? Het wordt een mooi, fijn dekentje.

Nou, het is al een mooi, fijn dekentje, want het is al klaar;)

Maar, ik ga toch nog even de tuin in...

Dit is toch mooi?!

En deze staat niet in onze tuin hoor. Als ik Philip uitlaat kom ik 'm altijd tegen en ik verbaas me erover dat hij maar zo kort in bloei staat. De bloemen zijn prachtig!

Vorige week ging ik met L weer eens naar een koffietentje.

Ik begon met m'n theorie voor EHBO voor kraamzorg en L had iets anders te doen.

En vorige week ging ik ook naar de film met M. We keken de documentaire 'Meer dan BabiPangang'. Het was ontroerend. Maar ook zo erg dat er zoveel discriminatie is naar Chinezen. Moet je je voorstellen dat er op de basisschool, elke keer als je jarig bent, niet gewoon gezongen wordt 'Wel gefeliciteerd', maar 'Hanki panki Shanghai'. En de juf doet mee, heeft er geen idee van. Best wel verdrietig toch?

Kom ik toch weer in de tuin terecht. K heeft iets heel leuks bedacht om nog meer moois in de tuin te krijgen. Ik ga nog niet verklappen wat het wordt. Het is veel leuker om dat te laten zien. En nu is het begin te zien.
Onder de vijgenboom stonden links en rechts een hortensia. Die zijn gewoon dood gegaan. Ik vind het nog steeds raar dat ze het gewoon niet meer doen. Maar nu hebben we links aardbeienplantjes geplant en rechts radijszaadjes gezaaid.

En nu weer naar binnen, want het is koud en er staat een wind. In de vensterbank in de keuken gaat de vrouwentong weer bloeien! Ik kan niet wachten op die mooie witte bloemetjes die zo súperlekker ruiken!

En nu ga ik boodschappen doen, nadenken wat we vanavond kunnen eten. Ik denk ajam pangang, daar heb je zo'n doosje van met goede kruiden, heel lekker! Met een salade erbij ook nog gezond:)