Merel, Duif, Roxy en IJsbeer

Genieten jullie van de zomer?
Ik geniet van het meer buiten zijn!
En van Merel, elke dag scharrelt hij zijn eten bij elkaar in onze boom/plantenbakken. In het begin dachten we, wie zit er nou steeds zo in die aarde te wroeten en maakt er zo'n rommel van? Misschien één van de kleinkinderen? Maar nee hoor, het was Merel. Chat GPT zegt dat hij onze tuin nu als zijn (haar) privé restaurant beschouwt. En dat mag. Ze is ook heel tam, zelfs Philip mag heel dichtbij komen voordat ze zich dan uiteindelijk toch maar weer verplaatst.

Gisterenavond fietste ik en zag weer zo'n prachtige lucht! Ik ben twee keer gestopt om een foto te maken. En zoiets zou ik dan zo graag willen schilderen en dat lukt maar niet, heel frustrerend, maar ik geef niet op! Nóg niet.

Elke keer als we de deur uitstappen kunnen we genieten van een paar prachtige zonnebloemen! Zijn ze niet mooi? Die rode rand zo er omheen in het midden.

Gisteren ging ik met Mar even naar de bieb én naar de Bram én naar de Primera. Bij de bieb zijn allemaal fonteintjes en daar zat een duif bij. Ineens vloog hij weg en ineens maakte ik een foto, dat was een goede timing. Maar niet van mij, want ik wist niet dat hij weg zou vliegen.

En dan hebben we nog twee konijnen, die ook niet mogen ontbreken in mijn blog. Links zien we Roxy en rechts IJsbeer. Ik geef ze even elke dag te eten, maak het buitenhok poepvrij en geef natuurlijk ook water, met sóms een beetje appelazijn, net zolang tot hun eigen bazinnetjes weer thuis komen.

Ja, jullie mogen nu weer eten!

Had ik al verteld dat we vorige week naar Newwine waren? 'We' zijn M, L, S. en ik. Dit was de eerste avond, de lucht was ook weer zo mooi.

Precies een week geleden moesten we alles weer inpakken en afbreken. Volgens mij waren we om half 2 klaar en konden we vertrekken. Het was mooi en gezellig.

Wat ik zelf een mooie avond vond, was deze. Het gaat dan vooral om de preek die je kunt beluisteren vanaf 1 uur, 3 minuten en 55 seconden.

Tot zover iets van mijn zomer.

Wat heb ik niet genoemd in deze blog?

- potjes Yatzhee zijn weer opgepakt
- heel veel aquareloefeningen

- de boeken die ik nu lees
- het nieuwe laminaat en de nieuwe kast beneden

- het thema waar ik mee bezig ben

Op dat laatste kom ik gauw een keertje terug. Had ik hier geschreven dat ik in de maand juli bezig was met 'Contemplatie'? Het is vandaag de laatste dag van juli, dus dat betekent dat ik vanaf morgen met iets anders bezig ga. Dat vertel ik dus de volgende keer, dat is wel een aparte blog waard vind ik.

Iets om op te kauwen

Vandaag deel ik wat boekenwijsheid. Wat is het heerlijk om in een boek te duiken en te lezen totdat je bijna in slaap valt of totdat je jezelf eruit moet trekken omdat er eten gekookt moet worden. Of totdat je genoeg hebt om er een poosje verder over na te denken...

 'Mijn vriendin en mentor Mary werd in de vroege jaren tachtig van de vorige eeuw tot priester gewijd, op een moment dat nog maar weinig vrouwen het boord droegen. Mary heeft baanbrekend werk verricht. Ze is buitengewoon sterk, slim en assertief. Ze is van nature een leider, met scherpe humor en een gulle lach. Kort nadat ik tot priester was gewijd, ontmoette ik haar. Ik vond haar inspirerend, maar ook een beetje intimiderend. Ze is nu met pensioen, maar was het grootste deel van haar leven fulltime priester en landelijk leider van haar denominatie. Ze kaartte complexe problemen en conflicten aan en voedde ondertussen haar kinderen op. Daarnaast maakte ze tijd voor het bemoedigen van jongere priesters zoals ik.

Als mensen haar vroegen: 'Hoe doe je dat toch allemaal?' antwoordde ze meestal: 'Regelmatig werd het me allemaal te veel en stortte ik in.' Toen ik haar dat voor het eerst hoorde zeggen, werkte het ontwapenend. Ik begon te lachen. Mary leek het allemaal op een rijtje te hebben. Ze kwam zo sterk en kundig over. Maar ze is ook eerlijk.

Ze vertelde dat ze regelmatig - misschien elke vijf maanden of zo - tegen een muur opliep. De fysieke en emotionele last van haar werk, haar gezin, haar kerk en relaties putte haar uit. En omdat ze zo sterk en wijs is, gaf ze daaraan toe. 'Dan bleef ik de hele dag in mijn badjas rondhangen', vertelde ze me. Ze sliep dan, las een blad of krant of staarde naar het plafond. Ze kwam even naar beneden om te kijken of haar kinderen en man nog leefden en vloog dan weer naar boven om daar nog verder in te storten. Ze vertelt mensen - vooral jongeren - hierover, omdat anderen zo ook de vrijmoedigheid ontvangen om hetzelfde te doen. Ze wil dat anderen beseffen dat je je niet hoeft te schamen als je tegen je grenzen oploopt en het bijltje erbij neergooit. Ze wil dat mensen weten dat God hun grenzen heeft gegeven en dat ze daar respect voor moeten hebben en zich er niet tegen moeten verzetten, maar die juist eerbiedigen. Na een dag of wat in de put hebben gezeten kreeg ze, zo vertelde ze, weer het gevoel dat ze verder kon. En dat heeft ze tientallen jaren lang volgehouden.

We kunnen niet zomaar een hele dag het bijltje erbij neergooien. Andere mensen hebben ons nodig. Maar misschien kunnen we het wel een middag of een paar uur laten afweten. Het kost vertrouwen om het te doen, om niet altijd maar door te gaan. Het kost vertrouwen om te geloven dat we ons leven niet overeind hoeven te houden met wilskracht, energie, plannen en ductape.'

Tot zover een citaat uit het boek 'Voed de vlam' van Tish Warren.
Wat vind je ervan?
Ik dacht dat dit wel een mooi stukje is om te delen in vakantietijd.
Bij mij creëert het iets van rust. Wat ben ik altijd krampachtig omgegaan als dat moment aanbrak en ik de hele dag alleen nog maar kon huilen. Het was een grens! Soms duurde het een of twee dagen. Eén keer bleef het zo vaak terugkomen, maanden lang, dat we het roer drastisch om moesten gooien. Toen ging het langzaam, beetje bij beetje, dag bij dag, weer beter en krabbelde ik er weer bovenop.
Twee jaar terug liep ik ook tegen een grens aan. Ik moest me ziek melden en 'veel leuke dingen gaan doen'. Het duurde ruim zes maanden en ik vond het veel moeilijker dan ik had verwacht. Een grens accepteren en je eraan overgeven. Niet persé makkelijk, wel een soort van rustgevend.

Ik wil nog een stukje delen uit hetzelfde boek.

'Toen men aan Poimen vroeg hoe hij omging met medebroeders die in slaap dommelden tijdens de kerkdienst, zei hij niet dat hij ze te schande maakte, veroordeelde of de les las. Hij zei niet tegen een vermoeide monnik dat hij wat meer zijn best moest doen of wat sterker moest zijn. In plaats daarvan antwoordde hij: 'Ik laat zijn hoofd gewoon tegen mijn schouder aanleunen en laat hem uitrusten'.

'We hebben geen strenge Heer. We kunnen (in het leven) in slaap dommelen en erop vertrouwen dat God ons hoofd tegen zijn schouder legt en ons laat rusten.'

Zo, dat was het voor vandaag.
Je hebt weer iets om op te kauwen en als je het niets vindt spuug je het maar uit:)
De foto's komen allemaal van Pinterest.

Tot de volgende keer!

👋