Schilderen, bakken, haken, lezen, planten, warme chocolademelk

Er staan nog drie blogs in hun concept!
Wel de foto's erin gezet, maar het bloggen komt er maar niet van.
Dus ik begin netjes bij de eerste en kom een foto tegen, waarvan ik denk: Ik weet niet, zal ik 'm weghalen? Dit is een aquarel van zoon en kleinzoon, maar hij is niet zo mooi. Toch haal ik 'm niet weg. Het is maar wat het is. En ik had plezier in het schilderen!
Net als dat ik er zaterdag plezier had in het bakken van een appeltaart.
En die was wel lekker, maar hij had veel te kort in de oven gestaan, dus het was nog zo goed als deeg waar de appels inzaten. Laat ik het deeg nou erg lekker vinden!
We hebben een nieuwe oven en ik raakte in de war met graden en met de tijd.

Hier zou ik wel wat vaker tijd in willen stoppen, maar het komt er ook niet zo van. Het is zo'n heerlijk rustgevend karweitje. En ik moet er ongeveer 80 maken om dat leuke vest hier rechts in elkaar te kunnen zetten. Dat gaat nog wel even duren. Als ik er maar eenmaal de vaart in heb, dan kan het ook wel weer snel gaan.

Gisteren was ik bij mijn ouders en normaal gesproken staat daar een enorm mooie pannenkoekplant in de vensterbank. Maar nu had mijn moeder er een stekje uit gehaald en de rest weggego...😱.
Tja, dat moet mijn moeder ook maar zelf weten natuurlijk. Ik heb zelf óók een pannenkoekplant, ik heb expres een heleboel stekjes in één pot gestopt om de kans te vergroten dat het ook zo'n enorme, mooie grote plant zou worden. Nou bleef het tot de zomervakantie steeds maar een laag bij de aarde plant. Daar kwam verandering in en ik kan wel zeggen dat hij de lucht in geschoten is. Maar nog niet allemaal... toch heb ik nog een beetje hoop.

Dat was het voor vandaag.
Oh... wat ik aan het lezen ben?
Een biografie over Miskotte, Theoloog in de branding, 1894-1976

Pittig boek, maar mooi en gek genoeg soms herkenbaar, al ben ik geen theoloog in de branding.

Mijn dilemma deze dagen?

Wanneer zal ik warme chocolademelk met slagroom maken?
We hebben er allemaal wel zin in denk ik, maar niet om het klaar te maken, dus stel ik het maar uit.
Ja, heel lastig!

Waar ik allemaal uren naar kan kijken

De mooie dingen van het leven zijn het waard om vast gelegd te worden. Ik zou het zo vergeten en het zou een mooie, maar wel snel vervagende herinnering worden. Maar nu, door de foto's uit te kiezen en er over te schrijven, komt alles weer tot leven.

Oei, in deze plas was het erg glad, H gleed twee keer uit, maar kon zich toch op de been houden.

We waren eind vorige maand 30 jaar getrouwd en dat vierden we met ons gezin. We gingen naar Rockanje, dronken er koffie, deden een potje midgetgolf, aten heerlijke pannenkoeken en gingen daarna nog even naar het strand.

Ik kan uren naar ze kijken.

Het strand lag vol met kwallen. Ook iets waar ik láng naar kan kijken. Wat een bijzondere creaties zijn dat!

En waar F wel uren mee bezig kon zijn, waren mieren!

Iedereen was er en we hebben genoten!

Nu neem ik jullie weer even mee de tuin in.
Nog niet zo lang geleden kochten we een passiebloem met een mooie volle knop. Dat zou niet lang meer duren.

En ja hoor, het duurde inderdaad niet zo lang.
Maar dat hij in bloei staat duurt ook niet zo lang, zo'n twee dagen maar. En dan laat hij niet zijn blaadjes vallen, zoals andere bloemen, maar hij sluit alle blaadjes weer netjes dicht en wordt weer een knop. Niet om nog een keer open te gaan, maar om er uit eindelijk af te vallen.

En nu zijn er nog veel meer knopjes aangekomen, die nog wél eerst opengaan. Zowel bij de paarse als bij de witte, die aan de andere kant staan.

Kijk deze duif, hij maakt zich lekker schoon bij het water wat omhoog spuit bij de bieb voor de deur. Een soort pleintje met veel waterspuiters. Ik loop er altijd netjes omheen...

Vorige week, of was het nou alweer een week daarvoor? Ik ging oppassen op H en F. En voordat ze naar bed gingen mochten ze nog even gieteren.
Ik was best wel moe, had 8 dagen gewerkt, dus ik had gezegd: Ik kom oppassen, maar op twee voorwaarden:

1. we eten patat

2. ik hoef niks op te ruimen

😊

Zo gezegd

Zo gedaan

Wat gebeurd er toch allemaal in de lucht als je even niet kijkt?!
Regen, zon, en alsjeblieft, de mooiste regenbogen komen te voorschijn!
Ook daar kan ik een hele poos naar kijken!

En tot slot, waar kan ik nog meer een hele poos naar kijken?
Naar jonge eendjes!
Zaterdag, in de pauze van S d'r voetbalwedstrijd, gingen we éven het parkje in en er waren zóveel jonge eendjes. Al waren ze echt al wel een stukje groter en ouder geworden, ze waren nog steeds zo prachtig om te zien. Ik maakte foto's en filmpjes en stond uiteindelijk op, keek om me heen en weg was K!

Nou moe! Stond hij alweer langs de lijn van het veld naar de tweede helft te kijken!

Het is koud en er staat een wind

Het lijkt wel of ik deze blog een beetje aan het verwaarlozen ben. Dat is ook eigenlijk gewoon zo. Het komt omdat ik probeer om op mijn andere blog bij elk vers van de Petrus brieven een blogje te schrijven. Het is vooral om mezelf weer een beetje wakker te schudden. Het is fijn om er over na te denken en leuk om er een plaatje bij te zoeken.

Het is LENTE geworden!

Ik geniet van de tuin. De Magnolia staat volop in bloei en laat nu zelfs alweer zijn blaadjes vallen.

Regelmatig krijgen we leuke bezoekers in de tuin, die het dan vooral op de vijgenboom gemunt hebben. Niet om de boom zelf, maar om de zakjes met vogelvoer. Geen houding is hen te veel om er maar iets uit te kunnen pikken.

Het blijven mooie beestjes, maar het geluid wat er uit hun keel komt is daarmee in schril contrast.

En binnen vermaak ik me nog steeds met bolletjes wol. Is dit geen prachtig patroontje? Het wordt een mooi, fijn dekentje.

Nou, het is al een mooi, fijn dekentje, want het is al klaar;)

Maar, ik ga toch nog even de tuin in...

Dit is toch mooi?!

En deze staat niet in onze tuin hoor. Als ik Philip uitlaat kom ik 'm altijd tegen en ik verbaas me erover dat hij maar zo kort in bloei staat. De bloemen zijn prachtig!

Vorige week ging ik met L weer eens naar een koffietentje.

Ik begon met m'n theorie voor EHBO voor kraamzorg en L had iets anders te doen.

En vorige week ging ik ook naar de film met M. We keken de documentaire 'Meer dan BabiPangang'. Het was ontroerend. Maar ook zo erg dat er zoveel discriminatie is naar Chinezen. Moet je je voorstellen dat er op de basisschool, elke keer als je jarig bent, niet gewoon gezongen wordt 'Wel gefeliciteerd', maar 'Hanki panki Shanghai'. En de juf doet mee, heeft er geen idee van. Best wel verdrietig toch?

Kom ik toch weer in de tuin terecht. K heeft iets heel leuks bedacht om nog meer moois in de tuin te krijgen. Ik ga nog niet verklappen wat het wordt. Het is veel leuker om dat te laten zien. En nu is het begin te zien.
Onder de vijgenboom stonden links en rechts een hortensia. Die zijn gewoon dood gegaan. Ik vind het nog steeds raar dat ze het gewoon niet meer doen. Maar nu hebben we links aardbeienplantjes geplant en rechts radijszaadjes gezaaid.

En nu weer naar binnen, want het is koud en er staat een wind. In de vensterbank in de keuken gaat de vrouwentong weer bloeien! Ik kan niet wachten op die mooie witte bloemetjes die zo súperlekker ruiken!

En nu ga ik boodschappen doen, nadenken wat we vanavond kunnen eten. Ik denk ajam pangang, daar heb je zo'n doosje van met goede kruiden, heel lekker! Met een salade erbij ook nog gezond:)

Dat doe ik dan weer wel veel deze dagen

Waar ik heen liep weet ik eigenlijk niet meer, maar ineens zag ik deze mooie bloem en liep ik terug om er een foto van te maken. Ik maak niet zoveel foto's deze tijd. En ik heb ook niet het idee dat ik iets te vertellen heb.

Maar ik wilde een leuk haakpatroontje bestellen bij Etsy en het betalen lukt niet op mijn mobiel, dus pak ik mijn laptop er even bij. En als ik daar dan toch mee bezig ben, kan ik net zo goed wat op mijn toetsenbord rammelen en dan maar zien wat er uit komt.

Zul je zien dat ik straks alsnog dat haakpatroontje vergeet!
Het heeft ook geen haast, want ik wil dit mooie vest wel eerst af hebben. Dat doe ik dan weer wel veel deze dagen, heerlijk breien!

En vrijdagmiddag gingen K en ik naar de Intratuin. Alle vissen sliepen! Slaap maar lekker hoor, wij kijken of we een lekker broodje kunnen eten ergens.

Oké, niet alle vissen sliepen. Deze was wakker.

Ik wilde naar het tuincentrum om iets leuks op tafel te kunnen zetten. Maar bij Intratuin slaagde ik niet. Hoe dat kan?? Toen gingen we nog even naar een tuincentrum dichter bij huis en vond ik deze leuke auto en die... ja, wat waren het ook al weer? Hyacinten? Ik weet het niet meer.

De auto vind ik écht heel leuk. Ik kan dat niet zo goed inschatten in de winkel of iets leuk staat bij ons thuis. Maar hij is nog leuker dan ik had verwacht.

Was het een krokus?

Ik vind dit zo mooi!

De Hongaarse Goulash én de stoofpeertjes staan lekker te geuren en te pruttelen. Ik denk dat ik mijn breiwerk er nog even bij pak.

👋👋

Sfeer, lichtjes en gezelligheid

Vandaag wat huis, tuin en keukenpraat.

Ik heb dit paar sokken af!

En nu dacht ik dat ik weer naar 'Wolle Petra' kon gaan voor een nieuw project en dus nieuwe wol. En daar verheugde ik me natuurlijk op, dat begrijp je.

Maar toen keek ik in mijn bollen wol mand en zag ik nog twee spik splinternieuwe sokkenwolbollen.

Maar de ene bol is knaloranje en vind ik lelijk. Waarom koop je iets wat je lelijk vindt? Omdat het wel staat bij de andere bol wol die ik heb en ik niet zo gauw iets anders zag wat ook zou staan. Misschien is de sokkenwol wel uitgebreid en kan ik deze ruilen. Ik heb ook nog bollen wol over van m'n Noorse trui, die kan ik terugbrengen. Dus, ja, toch wel reden genoeg om weer eens een bezoekje te brengen volgende week.

Volgende week, want ik zit nu in de wacht en ga dus 4 dagen werken. Na 4 weken vrij te zijn geweest mag dat ook wel weer eens. Ik zou alles nog vergeten!

Gisterenmiddag gingen we naar Intratuin voor een nieuwe mand voor Philip.

En ja hoor, alles was al in kerstsferen.

Verbeeld je dat alles wat kan bewegen ook beweegt en een gezellig muziekje erbij.

Er is zóveel te koop.

Zoveel dat niets met kerst te maken heeft.

Wel met sfeer, lichtjes en gezelligheid in de donkerste maanden van het jaar.

Hier nog de herfstafdeling met paddenstoelen en egeltjes.

We vonden een mand, maar toen we thuis kwamen bleek die te klein te zijn. Zo lastig te zien in zo'n grote winkel! Philip was er ook helemaal niet zo blij mee. Hij kan dat echt goed laten zien. Hij liep wel even kwispelend naar de nieuwe aanwinst, maar ging er dan gauw weer uit en liep weer naar zijn oude mand.

Dus...

gingen we 's avonds na het eten gezellig nog een keer naar Intratuin en zochten een andere mand uit. Eén die me 's middags ook al opgevallen was en die mooi was. Weer twijfelden we of we nu niet dezelfde grootte hadden of een maatje groter.

Ja, deze was goed! En Philip zo gelukkig als een gelukkige hond maar kan zijn. De andere was van stevig riet en daar kon hij z'n kop niet lekker op de rand leggen, terwijl hij dat altijd doet. Hier kan het wel. Soms ligt hij gewoon met zijn kop op de grond, zoals nu, maar dat kunnen jullie niet zien.

Tot slot, ik ben verbaasd en heel blij met deze citroenplant. Hij doet het zó goed! Ik heb 'm als stekje meegenomen de oude zendelinge die overleden is, ik schreef al vaker over haar. Ik had al eerder stekjes van haar gekregen, maar die planten deden het niet. En nu is tie zo mooi! Bij Ank stond hij voor het raam en was zo groot geworden dat hij het héle raam bedekte. Maar zover komt het hier niet. Af en toe een beetje snoeien, dan wordt het hopelijk een mooie, volle plant.

Gisteravond las ik een mooi citaat van Dietrich Bonhoeffer.

Het gaat niet om onze uitgestrekte bedelaarshand,
maar om datgene waarmee God die vult.
En dat betekent dat het niet in de eerste plaats gaat om wat wij doen,
maar om God en wat Hij doet.

Ik kom het de laatste tijd vaak tegen:
niet wat ik doe, maar wat God doet,
daar gaat het om!

Het helpt me om niet mijn ogen niet steeds maar naar binnen te richten,
maar mijn ogen op te slaan naar God.
En dat maakt een groot verschil kan ik jullie in vertrouwen mede delen!

 

Even nagevraagd

Vakantie! Ik heb er echt zin in! Terwijl we niet eens op vakantie gaan. Nu heb ik natuurlijk al wel een weekje NewWine achter de rug, ik vind het heerlijk om er even uit te zijn. Maar de komende 3 weken blijven we thuis en we hebben een heel programma gemaakt. Ik wil deze weken ook elke dag een blogje schrijven. Soms zal het niet meer zijn dan een foto of misschien één zin. Het kan ook zo zijn dat het me toch niet lukt. Dan is het maar wat het is.

Vandaag doe ik het even met een paar oude foto's. Het foto's maken en bloggen lukt me niet zo goed de laatste tijd, maar deze heb ik nog!

K en ik gingen samen ergens lunchen. Ik weet niet meer of er een reden voor was. Heb je weleens een 'Bio Cola' geprobeerd? Ik vind het heerlijk! En het flesje ziet er leuk uit!

Een poosje terug paste ik op onze kleinzoon. Ik was alleen en het was heerlijk weer. Natuurlijk zette ik de kinderstoel in de tuin en daar hebben we samen gezellig patatjes gegeten.

Nog een laatste foto. Hier in de vensterbank, gewoon bij ons thuis, gebeuren wonderen. Er is geen pijl op te trekken wanneer het gebeurt, maar nu gebeurde het weer. Zo mooi! Inmiddels is de bloem helemaal uitgekomen, of bloemen moet ik zeggen. En ook alweer verlept, dus daar is geen foto van.

Morgen verschijnt er een nieuw blogje met nieuwe foto's die ik vandaag gemaakt heb.

👋👋

Ik heb nog even nagevraagd waarom we toen eigenlijk zijn wezen lunchen.

Het was omdat K jarig was...🙈

Klein, uitgedroogd en vastgeplakt

1.    'Beide delen van de familie zijn even veilig en zeker. Hoe wonderlijk dit ook klinkt, het is niettemin waar. Christus zorgt net zo goed voor Zijn leden op aarde als voor Zijn leden in de hemel. U kunt net zo min één heilige, hoe zwak die ook mag zijn, uit Christus' hand rukken als dat u een ster van de   hemel zou plukken. Beide delen van de familie zijn verzekerd door een 'eeuwig verbond dat in alles    wordt geordineerd en bewaard is.' (2 Samuel 23:5). Het is mogelijk dat de gelovigen op aarde hun eigen veiligheid en verzekering niet zien, kennen en voelen door de last van hun vlees en de zwakheid van hun geloof. De hele familie wordt door 'de kracht Gods bewaard... door het geloof tot de zaligheid' (1 Petrus 1:5). De leden die nog op weg zijn, zijn net zo veilig als de leden die al thuisgekomen zijn. Op de laatste dag zal er niet één gemist worden. De verheerlijkte geesten in de hemel zijn wel gelukkiger, maar niet veiliger dan de leden op aarde.'

Dit is de eerste geestelijke zegening waar ik aan dacht om die in een volgende blog te delen. Ik las het in 'Christen zijn in het dagelijks leven'. En ik weet niet of het daardoor komt, maar ik denk er nog regelmatig aan terug. Ik denk dat veiligheid een van de grootste behoeften van een mens is, naast geliefd zijn en gekend worden.

2.     Zodra we hebben mogen leren om het leven van het geloof in Jezus te leven en in Hem te blijven, zullen we meer vrucht dragen en zullen we merken, dat we sterker zijn voor de plicht, lijdzamer in de beproeving, waakzamer over onze arme, zwakke harten en meer gelijk aan onze Meester in al onze kleine, dagelijkse bezigheden.'

Opnieuw een citaat van J.C. Ryle, maar dan uit het boek 'Heiligmaking'. Een boek waar ik deze zomer meer mee bezig zal zijn, samen met nog een boek waar ik straks nog op terugkom. 'In Jezus blijven' staat voor mij gelijk aan in Zijn liefde blijven. En dat willen we als mens ook zo graag: geliefd zijn! Ook daar kom ik nog op terug.

3.    'Het is een geestelijke werkelijkheid dat ik met elke vezel van mijn bestaan aan God toebehoor; dat God mij veilig vasthoudt in een eeuwige omhelzing; dat mijn naam in Gods handpalm is gegrift; dat ik veilig ben in de schaduw van de Allerhoogste.'

Een derde geestelijke zegening. Ik hoop echt dat deze zegeningen tot je hart spreken! Deze laatste komt uit het bekende boek 'Eindelijk thuis' van Henri Nouwen. Dit is het tweede boek waar ik deze zomer mee bezig zal zijn. Het boek kun je ook als luisterboek luisteren op Spotify als je premium hebt.

Dit korte citaat probeer ik uit mijn hoofd te leren. Het zal me goed doen me dit elke keer te herinneren.

Naast deze twee boeken wil ik ook de preek, die in 3 delen te luisteren is, van Henri Nouwen meerdere keren luisteren en eens zien wat ik er in mijn leven mee kan. Dit is het eerste deel. Ik heb het in het verleden al vaker geluisterd, maar kan het nog wel een paar keer horen. Het is wel alleen in het Engels.

Leuk he, die eenden, hoe ze elke keer een andere kant op kijken?!

Tjonge, wat wordt onze kleinzoon groot!!! Vorige week heb ik een hele dag op hem gepast en het was genieten! En... morgen komt hij weer! En... de andere twee dametjes komen ook!!💕

De tuin is zo mooi nu. De Jasmijn doet het goed en ruikt heerlijk. De 'Pink Kisses' staan ook weer te stralen, de Fuchsia. De paarse aardappelplant groeit enorm, daarna komen er weer bloemetjes.

En ook binnen doen de planten het best goed, het kan beter, want ik vergeet ze weleens water te geven, wat niet zo best is als de temperatuur zo rond de 30 graden is. Sinds kort staan er niet alleen planten in de huiskamer en keuken, maar ook in onze slaapkamer. Het leven wordt steeds uitdagender!

Hier hadden we er al één van en we weten inmiddels dat het een makkelijke plant is, die er goed tegen kan als hij een poosje vergeten wordt, maar ook goed tegen kou en warmte kan.

De stresssokken 'cozy weekend socks' heb ik aan een vriendin gegeven en... ze zitten 'perfect'! Dat is nog eens leuk om te horen. Ze stuurde me nog een foto vanuit één van die landen boven ons.

Hoe het met de kikkervisjes gaat?
Er is er uiteindelijk 1 overgebleven en die kreeg achterpootjes en voorpootjes en zijn staartje verdween en hij kwam uit het minivijvertje en sprong er vrolijk omheen om er dan weer in te duiken en te zwemmen en op een blaadje uit te rusten. Kijk, hier zit hij!

Kijk dan! Hij heeft ons hart echt gestolen. Elke dag gingen we als eerste naar het minivijvertje om hem te zoeken. Dan zat hij weer op een steen, dan weer op een blad en dan weer op de rand.

Of in gesprek met grote KIKKER.

Maar het is niet goed gegaan.

Zondag kon niemand 'm vinden. 's Ochtends niet, 's middags niet. Tot L hem zag liggen op de rand van de plantenbak... klein en uitgedroogd en vastgeplakt. Ik weet niet hoe het is gebeurd, maar het is gebeurd en we betreuren het. Het is echt niet meer hetzelfde als ik naar het vijvertje kijk, hij zorgde echt voor een beetje hartverwarmende vrolijkheid. De vreselijk kleine beweeglijke 'ietsjes' en de waterspin doen me niet zoveel.

Vandaag was mijn laatste werkdag. Ik heb er weer van genoten. Een gezinnetje dat 10 jaar heeft moeten wachten. Een baby die steeds meer op een kanariepietje begon te lijken en naar het ziekenhuis moest en een baby die zo dichtbij woont dat ik er heen kon lopen. En een gezinnetje waar ik alleen de laatste dag was en alles af kon sluiten.

Nu weer helemaal terug naar m'n eigen gezin.

En heel even naar blogland om jullie te groeten!

👋👋