Toch die van mezelf

Het was niet vandaag. Zo koud nu! Vorige week was het wel lekker. Ik deed mijn warme winterjas uit zo warm kreeg ik het van de felle zon. Het was heerlijk om even uit te waaien en om schelpen en slakkenhuizen te vinden. Ik deed ze in een kom met water en toen ik ze er een paar dagen later uithaalde stonk het naar de zee. Er zat een zacht, wit 'dingetje' bij, ik denk een dood schelpdiertje en dat het daarom zo'n sterke, zoute, strandgeur had.

Gister zwom ik baantjes in het zwembad en dacht: ieder mens heeft wel iets.

Er zijn:

- mensen met veel pukkels

- mensen met een (wijn)vlek op hun gezicht

- mensen die praten met veel consumptie

- vrouwen die kaal worden

- mannen met een hoge stem

- vrouwen met een lage stem

- mensen met een bril omdat ze zonder niet goed zien

- mensen met gehoorapparaatjes omdat ze niet goed horen

- mensen met 'steelwratjes'

- mensen die scheel kijken of loenzen

- mensen die snel blozen

- mensen die stotteren

- mensen die snel geëmotioneerd raken

- mensen die van zichzelf een boze uitstraling hebben

- mensen met zenuwtrekjes in hun gezicht

- mensen met flaporen

- mensen met doorlopende wenkbrauwen

- mensen die al jong grijs worden

mensen, mensen, mensen

Ik zal me beperken tot dit rijtje, maar er is natuurlijk nog veel meer te bedenken, misschien iets dat je zelf hebt. En ik dacht, als ik er twee of drie uit moest kiezen... dan zou ik toch die van mezelf kiezen.

En jij?

Ik had het er met iemand over. Ik baalde van één van die dingen bij mezelf. En dit helpt me wel om het te accepteren.

Tot zover alle mijmeringen.

Vandaag ging ik werken. Ik kwam in een héle andere wereld terecht, een compleet andere cultuur. Ik werd aan tafel uitgenodigd voor het ontbijt om 14.00 uur. En lekker dat het was!

En hier op tafel groeit de lente zachtjes en plezierig!

En nu is het voorjaarsvakantie!

Ik werk nog even 3 dagen door, maar probeer ondertussen ook een beetje mee te vieren.