'Maar' een halve

 Het gebeurt niet zo vaak, maar heel soms wandelen K en ik even samen, deze keer in de grienden. Daar waar we vorig jaar zomer niet verder konden door bezet gebied door een bepaald soort bij of wesp, konden we nu weer/nog doorlopen.

Ik houd van dit natuurgebied. De knotwilgen lijken er elke keer anders uit te zien. Sommigen waren al flink gegroeid, anderen waren net gesnoeid.

Als je hier goed kijkt zie je dat het stukje grond op de voorgrond boven het water zweeft. Net of het een brug is. Het is niet zo goed te zien als wanneer je er voor staat.

Laat ik jullie eens meenemen naar het leven van onze dochters. Wat doen ze in hun vrije tijd? M (25) heeft een enorme hoeveelheid geduld als het om priegelwerk gaat, ze heeft al heel wat bouwsels in elkaar gezet. Maar deze keer is het een houten puzzel. Heel ontspannend! En je bent er toch wel gauw 2 uurtjes zoet mee, al lijkt dat niet zo als je de doos ziet.

Mar (24) vind je de laatste tijd veel bij een vriendin, die haar huis aan het opknappen is. Ze ontpopt zich ineens als een heuse klusser. Hier aan het verven, maar ze draait haar hand niet meer om voor het boren van gaatjes en het gebruik van vele gevaarlijke, ingewikkelde klusapparaten.

S (14) wilde pas twee dingen doen: naar de bieb voor nieuwe boeken en ze had zin om naar de markt te gaan. Ik zei: neem maar een lekkere meloen mee! En dat deed ze, het was een behoorlijk zwaar exemplaar en nog wel 'maar' een halve.

Dat waren er vast drie van de zes. De anderen waren iets minder te 'vangen'.
Zelf vind ik het nog steeds erg leuk om mijn schuur in te duiken en kleine schilderijtjes steeds opnieuw en opnieuw te proberen. En ik maak zo nu en dan kleine vorderingen al zeg ik het zelf.

Het bloggen staat echt op een laag pitje deze tijd. Ik laat het maar even gebeuren. Misschien duurt het maar even, misschien wat langer. Zo af en toe plopt er wel weer eens iets op of uit.