Merel, Duif, Roxy en IJsbeer

Genieten jullie van de zomer?
Ik geniet van het meer buiten zijn!
En van Merel, elke dag scharrelt hij zijn eten bij elkaar in onze boom/plantenbakken. In het begin dachten we, wie zit er nou steeds zo in die aarde te wroeten en maakt er zo'n rommel van? Misschien één van de kleinkinderen? Maar nee hoor, het was Merel. Chat GPT zegt dat hij onze tuin nu als zijn (haar) privé restaurant beschouwt. En dat mag. Ze is ook heel tam, zelfs Philip mag heel dichtbij komen voordat ze zich dan uiteindelijk toch maar weer verplaatst.

Gisterenavond fietste ik en zag weer zo'n prachtige lucht! Ik ben twee keer gestopt om een foto te maken. En zoiets zou ik dan zo graag willen schilderen en dat lukt maar niet, heel frustrerend, maar ik geef niet op! Nóg niet.

Elke keer als we de deur uitstappen kunnen we genieten van een paar prachtige zonnebloemen! Zijn ze niet mooi? Die rode rand zo er omheen in het midden.

Gisteren ging ik met Mar even naar de bieb én naar de Bram én naar de Primera. Bij de bieb zijn allemaal fonteintjes en daar zat een duif bij. Ineens vloog hij weg en ineens maakte ik een foto, dat was een goede timing. Maar niet van mij, want ik wist niet dat hij weg zou vliegen.

En dan hebben we nog twee konijnen, die ook niet mogen ontbreken in mijn blog. Links zien we Roxy en rechts IJsbeer. Ik geef ze even elke dag te eten, maak het buitenhok poepvrij en geef natuurlijk ook water, met sóms een beetje appelazijn, net zolang tot hun eigen bazinnetjes weer thuis komen.

Ja, jullie mogen nu weer eten!

Had ik al verteld dat we vorige week naar Newwine waren? 'We' zijn M, L, S. en ik. Dit was de eerste avond, de lucht was ook weer zo mooi.

Precies een week geleden moesten we alles weer inpakken en afbreken. Volgens mij waren we om half 2 klaar en konden we vertrekken. Het was mooi en gezellig.

Wat ik zelf een mooie avond vond, was deze. Het gaat dan vooral om de preek die je kunt beluisteren vanaf 1 uur, 3 minuten en 55 seconden.

Tot zover iets van mijn zomer.

Wat heb ik niet genoemd in deze blog?

- potjes Yatzhee zijn weer opgepakt
- heel veel aquareloefeningen

- de boeken die ik nu lees
- het nieuwe laminaat en de nieuwe kast beneden

- het thema waar ik mee bezig ben

Op dat laatste kom ik gauw een keertje terug. Had ik hier geschreven dat ik in de maand juli bezig was met 'Contemplatie'? Het is vandaag de laatste dag van juli, dus dat betekent dat ik vanaf morgen met iets anders bezig ga. Dat vertel ik dus de volgende keer, dat is wel een aparte blog waard vind ik.

Iets om op te kauwen

Vandaag deel ik wat boekenwijsheid. Wat is het heerlijk om in een boek te duiken en te lezen totdat je bijna in slaap valt of totdat je jezelf eruit moet trekken omdat er eten gekookt moet worden. Of totdat je genoeg hebt om er een poosje verder over na te denken...

 'Mijn vriendin en mentor Mary werd in de vroege jaren tachtig van de vorige eeuw tot priester gewijd, op een moment dat nog maar weinig vrouwen het boord droegen. Mary heeft baanbrekend werk verricht. Ze is buitengewoon sterk, slim en assertief. Ze is van nature een leider, met scherpe humor en een gulle lach. Kort nadat ik tot priester was gewijd, ontmoette ik haar. Ik vond haar inspirerend, maar ook een beetje intimiderend. Ze is nu met pensioen, maar was het grootste deel van haar leven fulltime priester en landelijk leider van haar denominatie. Ze kaartte complexe problemen en conflicten aan en voedde ondertussen haar kinderen op. Daarnaast maakte ze tijd voor het bemoedigen van jongere priesters zoals ik.

Als mensen haar vroegen: 'Hoe doe je dat toch allemaal?' antwoordde ze meestal: 'Regelmatig werd het me allemaal te veel en stortte ik in.' Toen ik haar dat voor het eerst hoorde zeggen, werkte het ontwapenend. Ik begon te lachen. Mary leek het allemaal op een rijtje te hebben. Ze kwam zo sterk en kundig over. Maar ze is ook eerlijk.

Ze vertelde dat ze regelmatig - misschien elke vijf maanden of zo - tegen een muur opliep. De fysieke en emotionele last van haar werk, haar gezin, haar kerk en relaties putte haar uit. En omdat ze zo sterk en wijs is, gaf ze daaraan toe. 'Dan bleef ik de hele dag in mijn badjas rondhangen', vertelde ze me. Ze sliep dan, las een blad of krant of staarde naar het plafond. Ze kwam even naar beneden om te kijken of haar kinderen en man nog leefden en vloog dan weer naar boven om daar nog verder in te storten. Ze vertelt mensen - vooral jongeren - hierover, omdat anderen zo ook de vrijmoedigheid ontvangen om hetzelfde te doen. Ze wil dat anderen beseffen dat je je niet hoeft te schamen als je tegen je grenzen oploopt en het bijltje erbij neergooit. Ze wil dat mensen weten dat God hun grenzen heeft gegeven en dat ze daar respect voor moeten hebben en zich er niet tegen moeten verzetten, maar die juist eerbiedigen. Na een dag of wat in de put hebben gezeten kreeg ze, zo vertelde ze, weer het gevoel dat ze verder kon. En dat heeft ze tientallen jaren lang volgehouden.

We kunnen niet zomaar een hele dag het bijltje erbij neergooien. Andere mensen hebben ons nodig. Maar misschien kunnen we het wel een middag of een paar uur laten afweten. Het kost vertrouwen om het te doen, om niet altijd maar door te gaan. Het kost vertrouwen om te geloven dat we ons leven niet overeind hoeven te houden met wilskracht, energie, plannen en ductape.'

Tot zover een citaat uit het boek 'Voed de vlam' van Tish Warren.
Wat vind je ervan?
Ik dacht dat dit wel een mooi stukje is om te delen in vakantietijd.
Bij mij creëert het iets van rust. Wat ben ik altijd krampachtig omgegaan als dat moment aanbrak en ik de hele dag alleen nog maar kon huilen. Het was een grens! Soms duurde het een of twee dagen. Eén keer bleef het zo vaak terugkomen, maanden lang, dat we het roer drastisch om moesten gooien. Toen ging het langzaam, beetje bij beetje, dag bij dag, weer beter en krabbelde ik er weer bovenop.
Twee jaar terug liep ik ook tegen een grens aan. Ik moest me ziek melden en 'veel leuke dingen gaan doen'. Het duurde ruim zes maanden en ik vond het veel moeilijker dan ik had verwacht. Een grens accepteren en je eraan overgeven. Niet persé makkelijk, wel een soort van rustgevend.

Ik wil nog een stukje delen uit hetzelfde boek.

'Toen men aan Poimen vroeg hoe hij omging met medebroeders die in slaap dommelden tijdens de kerkdienst, zei hij niet dat hij ze te schande maakte, veroordeelde of de les las. Hij zei niet tegen een vermoeide monnik dat hij wat meer zijn best moest doen of wat sterker moest zijn. In plaats daarvan antwoordde hij: 'Ik laat zijn hoofd gewoon tegen mijn schouder aanleunen en laat hem uitrusten'.

'We hebben geen strenge Heer. We kunnen (in het leven) in slaap dommelen en erop vertrouwen dat God ons hoofd tegen zijn schouder legt en ons laat rusten.'

Zo, dat was het voor vandaag.
Je hebt weer iets om op te kauwen en als je het niets vindt spuug je het maar uit:)
De foto's komen allemaal van Pinterest.

Tot de volgende keer!

👋

Teveel bezig met het resultaat

Wat groeit en bloeit alles toch goed!
Hier een passiebloem die, na een dag gebloeid te hebben, zijn blaadjes weer sluit. Zijn taak zit er alweer op.

Kan jij goed tegen deze warmte? Vraag ik aan mensen. Ik krijg verschillende antwoorden. Als je het mij zou vragen... Ik zou het liefst zeggen: Ja hoor, ik maak me gewoon niet te druk en dan is het best te doen. Maar ik kan dat niet zeggen omdat het niet waar is. Ik kan er helemaal niet zo goed tegen, ook niet als ik me niet druk maak. Al dat zweet en slechte slapen. Een beetje afleiding helpt wel, dus ik probeer wel een beetje bezig te blijven. Een blog schrijven bijvoorbeeld. Als ik het nu niet verder over de warmte ga hebben, dan vergeet ik het misschien.

Een poosje geleden zijn K en ik er samen 4 dagen op uit geweest. Toen de kinderen nog klein waren zijn we één keer een midweek weg geweest. Mijn ouders bleven bij ons thuis bij de kinderen, dus die lieten we met een gerust hart achter. Hoewel ik dat wel lastig vond. Afijn, toen reden we dus een paar uur lang langs de Moezel. En dát wilde ik heel graag nog een keer!
Hier hadden we onze bestemming bereikt, het was tijd om te eten en we begonnen met een mosterdsoepje. Mmm, ik zou nog wel zo'n kommetje willen!

Maar hier nog eens stuk van de heenreis.

Wat een leuke huisjes!

Ik raakte niet uitgekeken.

Bruggen bouwen kunnen ze hier als de beste.

We waren er bijna en donkere wolken pakten zich samen.

Als ik me goed herinner onweerde het ook nog even toen wij aan het eten waren.
Ik keek naar buiten en was even gedesoriënteerd. Die auto, het klopte niet en ik kwam er niet zo gauw uit. Uiteindelijk wel hoor.

Het was heerlijk. Misschien in mijn volgende blogje nog meer foto's. Want het allermooiste heb ik nog niet laten zien.
Terug naar vandaag. Gisteren kreeg ik een foto van iemand die met haar voeten in een badje zat. Ik mocht dat eigenlijk niet vertellen, maar ik doe het zo anoniem dat ik denk dat het wel kan. Vanochtend bedacht ik dat we ook nog zo'n klein peuterbadje hebben, 'voor de kleinkinderen'. Nu werd het een voetenbadje voor oma:) Ik pakte mijn aquarelspullen erbij en... oh hoe frustrerend als het niet gaat zoals je wilt.

K. heeft me daarna nog verplaatst, op dat plekje zou meer wind staan en gelijk had hij. Ik overlegde even met 'chatgpt' hoe ik verder moest met schilderen en deze gaf me de tip om een blad vol met zittende personen te schilderen, eerst maar eens allemaal in dezelfde kleur. Later een stoel erbij en toen vond ik de donkere muur er achter er ook wel bij kunnen.

Nog steeds niet heel tevreden, maar met dit A-4tje heb ik echt lol gehad om het te maken. Ik vergat alles en iedereen om me heen. En dat was heerlijk. Misschien nog wel belangrijker dan het resultaat eigenlijk. Daarom durf ik het hier wel te laten zien. Want misschien is dat wel vaker zo en niet alleen met aquarellen. Dat we teveel bezig zijn met het resultaat en zo weinig genieten van de bezigheid zelf.

Dat was wel weer even genoeg voor vandaag!

IJsje?

Ik vergelijk mijn leven niet met een ijsje

Het was een warme dag en ik had in de ochtend een gesprek gehad en in de middag met mijn psycholoog ook nog één en toen had ik ineens zin in een ijsje. Ik moest er nog een eindje voor omlopen, maar toen had ik ook wat. Ik speelde er wat mee met de camera. Eerst het ijsje scherp en de achtergrond wazig.

Toen de achtergrond scherp en het ijsje wazig.

En nu bedenk ik dat we zo ook in het leven kunnen staan. Soms is het je eigen leven dat op scherp staat, waar je iets mee moet. En soms ben je meer bezig met wat er om je heen gebeurt en niet zoveel met je zelf. Wat is beter, gezonder? We zouden iets te snel kunnen zeggen het één of het ander. Ik denk dat allebei belangrijk is.

En klein detail: ik vergelijk mijn leven niet met een ijsje!

Eindelijk kwam het er van, we deden weer eens 'ticket to ride'. Een leuk spel wat ik hier echt niet uit kan leggen. Iedereen krijgt verschillende routes die je moet leggen. Het kan heel frustrerend zijn als je dichtbij elkaars route komt of zelfs dezelfde route moet nemen. Ik win nooit en Mar heeft altijd de langste route. Als je dat hebt krijg je zomaar 10 punten extra. Het was vooral leuk omdat we het in de tuin konden spelen.

Ik weet niet meer van wie iemand ze kreeg en waarom en ik wil die persoon ook niet benadelen. Maar er stond hier op de piano een prachtig boeket pioenrozen. Eerst helemaal in de knop, dat is al mooi. Maar toen kwamen ze uit, ik denk dat ik ze nog nooit zo mooi in volle bloei heb gezien. Ik genoot er echt van. Totdat ik er met mijn neus in dook... wat vreselijk, wat een stank!! Ik wist niet dat dat kon. Zo mooi aan de buitenkant, maar ook zo stinkig! bah.

 

In de tuin zie ik soms ineens een rood aardbeitje tussen de groene blaadjes en stengels uitkomen. Mmm!

Ik zei: Ze liggen allemaal op de grond!

K zei: ze heten niet voor niks aardbeien!

😏

Vorige week moest ik 2 dagen oppassen. De ene dag op onze twee kleindochters. We waren laat, maar konden toch een leuk rondje maken. Ik hoopte in de wei kleine geitjes of lammetjes te zien, maar helaas. Niks. Maar we hadden nog wat extra meisjes meegenomen, dus het was heel gezellig allemaal.

De volgende dag gingen we met J, eerst het kabouterpad, wat een mooie tuin is dat.

En wat een heerlijk weer!

En toen we eenmaal in de kinderboerderij waren gingen we eerste even binnen kijken en toen zagen we drie kleine geitjes. Mijn hart maakte drie vreugdesprongetjes, ik vind ze zó leuk!

Ik had er wel zo een op willen pakken en mee naar huis mee willen nemen!

Waar ik allemaal uren naar kan kijken

De mooie dingen van het leven zijn het waard om vast gelegd te worden. Ik zou het zo vergeten en het zou een mooie, maar wel snel vervagende herinnering worden. Maar nu, door de foto's uit te kiezen en er over te schrijven, komt alles weer tot leven.

Oei, in deze plas was het erg glad, H gleed twee keer uit, maar kon zich toch op de been houden.

We waren eind vorige maand 30 jaar getrouwd en dat vierden we met ons gezin. We gingen naar Rockanje, dronken er koffie, deden een potje midgetgolf, aten heerlijke pannenkoeken en gingen daarna nog even naar het strand.

Ik kan uren naar ze kijken.

Het strand lag vol met kwallen. Ook iets waar ik láng naar kan kijken. Wat een bijzondere creaties zijn dat!

En waar F wel uren mee bezig kon zijn, waren mieren!

Iedereen was er en we hebben genoten!

Nu neem ik jullie weer even mee de tuin in.
Nog niet zo lang geleden kochten we een passiebloem met een mooie volle knop. Dat zou niet lang meer duren.

En ja hoor, het duurde inderdaad niet zo lang.
Maar dat hij in bloei staat duurt ook niet zo lang, zo'n twee dagen maar. En dan laat hij niet zijn blaadjes vallen, zoals andere bloemen, maar hij sluit alle blaadjes weer netjes dicht en wordt weer een knop. Niet om nog een keer open te gaan, maar om er uit eindelijk af te vallen.

En nu zijn er nog veel meer knopjes aangekomen, die nog wél eerst opengaan. Zowel bij de paarse als bij de witte, die aan de andere kant staan.

Kijk deze duif, hij maakt zich lekker schoon bij het water wat omhoog spuit bij de bieb voor de deur. Een soort pleintje met veel waterspuiters. Ik loop er altijd netjes omheen...

Vorige week, of was het nou alweer een week daarvoor? Ik ging oppassen op H en F. En voordat ze naar bed gingen mochten ze nog even gieteren.
Ik was best wel moe, had 8 dagen gewerkt, dus ik had gezegd: Ik kom oppassen, maar op twee voorwaarden:

1. we eten patat

2. ik hoef niks op te ruimen

😊

Zo gezegd

Zo gedaan

Wat gebeurd er toch allemaal in de lucht als je even niet kijkt?!
Regen, zon, en alsjeblieft, de mooiste regenbogen komen te voorschijn!
Ook daar kan ik een hele poos naar kijken!

En tot slot, waar kan ik nog meer een hele poos naar kijken?
Naar jonge eendjes!
Zaterdag, in de pauze van S d'r voetbalwedstrijd, gingen we éven het parkje in en er waren zóveel jonge eendjes. Al waren ze echt al wel een stukje groter en ouder geworden, ze waren nog steeds zo prachtig om te zien. Ik maakte foto's en filmpjes en stond uiteindelijk op, keek om me heen en weg was K!

Nou moe! Stond hij alweer langs de lijn van het veld naar de tweede helft te kijken!

Mijn zekerheid ligt daar ook niet

Laten we het eens, tussen de foto's door, hebben over zekerheid. Of misschien beter over ónzekerheid. Dat is iets waar ik de laatste maanden mee bezig ben geweest en ik hoor het m'n therapeut nog zeggen:

'We leven niet in het paradijs!' 

Dat schijn ik soms weleens te denken. Maar er gaat een verhaal rond, lang geleden, over een hof van Eden, het paradijs! Er waren twee mensen die een volmaakt leven leidden, maar in één hap veranderde alles en werd alles onzeker.

En natuurlijk weet ik dat allang. Maar er eens een poosje bewust over nadenken doet me goed.

'We moeten leren omgaan met onzekerheid'

Het is niet zeker hoe lang we leven, hoe we ons over een uur voelen, of onze kinderen veilig zijn, hoe de politiek zich ontwikkeld, of we vanavond ons hoofd op het kussen kunnen leggen waar we dat gewend zijn.
En zo kan ik nog wel even door gaan.

'We leven niet in het paradijs', betekent ook dat jij en ik en niemand volmaakt is.

Fijne blog dit. Niet alleen is alles onzeker,  maar ook nog eens onvolmaakt. Dat maakt het nog beroerder.
En ik wil er nog een stap bij maken. Niet alleen leren leven, leren omgaan met die onzekerheid en onvolmaaktheid, maar het ook accepteren.

'Jij bent God niet!'

Als ik het accepteer, dan zijn mijn verwachtingen ook anders. Ik ben niet meer zo verrast door alle gebeurtenissen die ik in de krant lees. Het lukt me makkelijker om mijn fouten te erkennen, ergens vergeving voor te vragen. Niet zulke hoge eisen aan mezelf te stellen.

Wat ik vanochtend bedacht en niet verwacht had: ik voel me zekerder nu ik besef dat niets zeker en volmaakt is. Gelukkig is het niet zo dat met het paradijs ook God uit het leven verdween. Al die onzekerheid drijft me Zijn kant op. Als er weer eens iets gebeurd waar ik van schrik, waar ik van ondersteboven ben, dan denk ik: Nee, ik hoef hier niet zo van te schrikken, mijn zekerheid lag daar ook niet in, die ligt in God!

Het is een heel lang proces, omdat het heel diep zit. Het proces van het loslaten van het verwachten dat alles hier perfect zou moeten zijn. Het ergens wel weten en toch jezelf uitputten, over je grenzen heen gaan omdat je alles goed wil doen.

Voordat iemand dit idee krijgt, het is niet de bedoeling uiteindelijk als een stoïcijn door het leven te gaan. Dat alles wat er gebeurt je niet meer raakt, je er niets meer bij voelt, je nergens meer van staat te kijken, nergens meer van schrikt, nergens meer van in paniek raakt.

 We blijven gewoon mens! En het is goed om ook in dat opzicht niet meer van elkaar te verwachten dan reëel is. We zouden wat genadiger kunnen gaan leven nu we weten wat voor onzekere, onvolmaakte mensen we allemaal zijn.
Het verschil dat gemaakt wordt zit 'm in waar, of liever in Wie we onze zekerheid zoeken en vinden. En als er iets gebeurt, dat we naar die zekerheid toe vluchten. De toekomst is zeker onzeker. Maar onze zekerheid ligt in God, in Christus, Die ons iets belooft. Ik heb het op een klein papiertje geschreven en boven mijn bureau gehangen, het komt uit Psalm 139:

'Ook dáár zal Uw hand mij leiden,
Uw rechterhand mij vasthouden.'

'Maar' een halve

 Het gebeurt niet zo vaak, maar heel soms wandelen K en ik even samen, deze keer in de grienden. Daar waar we vorig jaar zomer niet verder konden door bezet gebied door een bepaald soort bij of wesp, konden we nu weer/nog doorlopen.

Ik houd van dit natuurgebied. De knotwilgen lijken er elke keer anders uit te zien. Sommigen waren al flink gegroeid, anderen waren net gesnoeid.

Als je hier goed kijkt zie je dat het stukje grond op de voorgrond boven het water zweeft. Net of het een brug is. Het is niet zo goed te zien als wanneer je er voor staat.

Laat ik jullie eens meenemen naar het leven van onze dochters. Wat doen ze in hun vrije tijd? M (25) heeft een enorme hoeveelheid geduld als het om priegelwerk gaat, ze heeft al heel wat bouwsels in elkaar gezet. Maar deze keer is het een houten puzzel. Heel ontspannend! En je bent er toch wel gauw 2 uurtjes zoet mee, al lijkt dat niet zo als je de doos ziet.

Mar (24) vind je de laatste tijd veel bij een vriendin, die haar huis aan het opknappen is. Ze ontpopt zich ineens als een heuse klusser. Hier aan het verven, maar ze draait haar hand niet meer om voor het boren van gaatjes en het gebruik van vele gevaarlijke, ingewikkelde klusapparaten.

S (14) wilde pas twee dingen doen: naar de bieb voor nieuwe boeken en ze had zin om naar de markt te gaan. Ik zei: neem maar een lekkere meloen mee! En dat deed ze, het was een behoorlijk zwaar exemplaar en nog wel 'maar' een halve.

Dat waren er vast drie van de zes. De anderen waren iets minder te 'vangen'.
Zelf vind ik het nog steeds erg leuk om mijn schuur in te duiken en kleine schilderijtjes steeds opnieuw en opnieuw te proberen. En ik maak zo nu en dan kleine vorderingen al zeg ik het zelf.

Het bloggen staat echt op een laag pitje deze tijd. Ik laat het maar even gebeuren. Misschien duurt het maar even, misschien wat langer. Zo af en toe plopt er wel weer eens iets op of uit.