15 september 2019

Mooie oude hymns

Wat een mooie dagen aan het eind van deze zomer! Hoewel ik niet zo superfit ben, geniet ik er toch erg van. Een wandelingetje hier, een hardlooprondje daar...van mij mag het nog wel even zo blijven!


Als ik iets over de foto's op deze blog te vertellen heb, zal ik het apart onder de foto erbij schrijven.


Een poosje terug hadden we een worshipavond en die werd geleid door een vrouw uit de US. Binnenkort gaat zij daar met haar gezinnetje weer naar terug. Maar er werden die avond een paar mooie 'oude' liederen gezongen en de teksten raakten me.

Ik wilde gisterochtend eigenlijk naar de sportschool, maar gek...hij was nog dicht. Er stond een hele club mensen te wachten! Maar het duurde ons te lang, toen ben ik maar een rondje gaan hardlopen buiten. Het was heerlijk! Waarom in zo'n donkere sportschool bewegen als het buiten ook kan?!
 Op dat moment borrelde er een verlangen bij me boven om eens wat oude hymns op te zoeken en goed te kijken naar de tekst.


Je moet even weten dat ik wel houd van een goede preek. Zomaar 's avonds op de bank of tijdens het strijken. Vorige week zat ik eens een beetje te zoeken en te luisteren of ik een andere 'prediker' kon vinden, dan die waar ik altijd naar luister.


En ja, de preek die ik toen luisterde beviel me wel en ik ging op youtube verder zoeken. Ik vond een serie van Alistair Begg over de brief aan de Efeze. Een serie van maar liefst 83 preken, dus ik ben nog wel even zoet:)

Uit eigen tuin!! Zo leuk! Dit is voor het eerst, vorige keren lukte het niet.
 En het mooie is, dat hij in elke preek wel een hymn citeert, die helemaal past in wat hij verteld!

We reden vlakbij Rotterdam Airport, zo gaaf om die vliegtuigen laag te zien vliegen.
 Elke keer wanneer hij een hymn citeert, schrijf ik het even op en zoek ik het op. Soms kan ik niet eens wachten tot de preek klaar is, dan ga ik na het lied weer verder.


Efeze is prachtig! Te groots en te prachtig eigenlijk om te omvatten als je het zomaar een keertje leest. Het is zo heerlijk om er dan helemaal in te duiken!

Wow...wat een mooierd! En ik was er zomaar voorbij gelopen. Onze pleegdochter zag 'm wel!
En...natuurlijk geheel bijzaak, maar dit is het kerkje (of is het een grote kerk?) waarin Alistair Begg preekt:


Misschien komt het omdat wij al jaren niet in een kerk, maar in de aula van een schoolgebouw zitten, maar ik vind het er heel knus uitzien. Het ademt de sfeer die ik ook weleens proef bij het lezen van boeken. Maar nogmaals, hier zoek je niet op. En toch is het leuk!:)


Dit is een zo'n mooie, nog nooit eerder gehoord! De teksten van hymns die ik mooi vind schrijf ik in een schrift.


I cannot tell why He, whom angels worship,
Should set His love upon the sons of men,
Or why, as Shepherd, He should seek the wand’rers,
To bring them back, they know not how or when.
But this I know, that He was born of Mary,
When Bethl’hem’s manger was His only home,
And that He lived at Nazareth and labored,
And so the Savior, Savior of the world, is come.

I cannot tell how silently He suffered,
As with His peace He graced this place of tears,
Or how His heart upon the Cross was broken,
The crown of pain to three and thirty years.
But this I know, He heals the broken-hearted,
And stays our sin, and calms our lurking fear,
And lifts the burden from the heavy laden,
For yet the Savior, Savior of the world, is here.

I cannot tell how He will win the nations,
How He will claim His earthly heritage,
How satisfy the needs and aspirations
Of east and west, of sinner and of sage.
But this I know, all flesh shall see His glory,
And He shall reap the harvest He has sown,
And some glad day His sun shall shine in splendor
When He the Savior, Savior of the world, is known.

I cannot tell how all the lands shall worship,
When, at His bidding, every storm is stilled,
Or who can say how great the jubilation
When all the hearts of men with love are filled.
But this I know, the skies will thrill with rapture,
And myriad, myriad human voices sing,
And earth to heaven, and heaven to earth, will answer:
At last the Savior, Savior of the world, is King.

9 september 2019

He knows my every thought


Degene die al langer met m'n blog meelezen, weten dat ik aan het proberen ben het Evangelie van Johannes uit mijn hoofd te leren. Eerlijk gezegd had ik het een poosje laten liggen en twijfelde ik of ik er verder mee wilde gaan. Een van de redenen was, dat ik alles wel mooi in mijn hoofd kan hebben, maar dat het daarmee niet gelijk ook in mijn hart zit. De zomer begon en ik kreeg een nieuw (wandel)ritme. Ik had genoeg tijd om na te denken en te bidden en...te memoriseren! Toen besloot ik om toch de draad van Johannes weer op te pakken en verder te gaan. De eerste vier hoofdstukken bleken er nog goed in te zitten, de vijfde ging wat moeilijker en het eerste stuk van hfd 6 lukte niet meer. Dus gebruikte ik de zomervakantie om hfd 5 en het eerste stuk van hfd 6 er weer goed in te krijgen. De zomervakantie is nu voorbij en ik zit weer helemaal op schema! En dan gebeurt er soms iets, waardoor een klein stukje tekst tóch ineens de weg naar je hart weet te vinden...


Er was een Afrikaanse bruiloft en de bruidegom was al aanwezig. De genodigden waren ook aanwezig en samen waren we aan het wachten op de bruid! Ik werd gevraagd om buiten voor de kerk te wachten en een seintje te geven als de bruid eraan kwam. Dat deed ik, me ondertussen afvragend of een Afrikaanse bruid ook een witte bruidsjurk heeft... Misschien had ze wel een mooie gekleurde jurk aan, die álle Afrikaanse vrouwen aan hadden en zou ik haar dus niet kunnen onderscheiden van de rest. Me daar zorgen over maken was verspilde moeite! Een half uur nadat de dienst eigenlijk had moeten beginnen, reed er een enorme limousine de straat in en zonder dat ik de bruid had gezien, wist ik: Daar is de bruid! Eindelijk! Gelukkig!

Op dat moment dacht ik er nog niks bij, maar tijdens het zingen van de aanbiddingsliederen 'hoorde' ik het Johannes de doper bijna zeggen:
'Wie de bruid heeft is de Bruidegom, maar de vriend van de Bruidegom, die erbij staat en hem hoort, verblijdt zich zeer als hij de stem van de Bruidegom hoort. Deze blijdschap van mij nu is volkomen geworden. Hij moet meer worden, maar ik minder.' (Johannes 3:29-30)
Ik werd er zo blij van! Ik proefde heel even iets van wat Johannes de doper zei! En ik weet dat ik het elke keer weer zal proeven als ik dit stukje opnieuw opzeg of hoor!

Ik heb lang getwijfeld of ik dit  blogje wel zou schrijven, ik heb het er maar niet zo vaak over. Eigenlijk komt het erop neer dat ik me er gewoon voor schaam. Toen ik dat bedacht vond ik dat dat klaar moest zijn! Gods Woord is zo rijk en leven gevend. Het uit mijn hoofd leren van hoofdstukken en ook van de hele brief aan de Filippenzen heeft me zo geholpen in de tijd dat onze zoon ziek was. Heel wat uurtjes heb ik mijn gedachten kunnen vullen met het Woord van God  in plaats van aan al die vervelende stemmetjes die vertelde dat het niet goed kwam.
Ik vertel het vandaag daarom toch. Niet om je te vertellen dat je Ezechiël of Openbaring uit je hoofd moet gaan leren (hoewel je ongetwijfeld niet de enige zult zijn die dat doet), maar om je te bemoedigen. Onze Vader kent ons zo goed. Hij kent de taal van mijn, en ook van jouw hart!




28 augustus 2019

Nieuw behangetje

Een poosje geleden beloofde ik een foto van het nieuwe behang. Natuurlijk niet voordat ik ook het oude heb laten zien. Ik moet zeggen dat ik het nog steeds een leuk behang vind, maar...


dit is toch veel rustiger?! Ik ben er heel erg blij mee!


En m'n boek is uit


Het was heerlijk om te lezen, maar toch komt het niet in m'n top 3 of 10.
Toch is het een van de betere romans, misschien omdat het echt over de vrouw van Lewis gaat en het op een waargebeurd verhaal gebaseerd is? Of misschien omdat de hoofdpersonen, net als ik, zo dol op boeken zijn?
Er komen ook veel namen in voor die Lewis ook gebruikt in zijn boeken, dat maakt het lezen nog leuker. alsof je iemand al kent, weet over wie hij het heeft.

Minpuntje...Het citaat wat ik in een eerdere blog al aanhaalde, vond ik heel mooi en ik had gehoopt dat het in die stijl door zou gaan. Dat is niet zo. Uiteindelijk ging het niet zo veel/vaak over 'Aslan'/God als ik hoopte.

Het mooiste stukje vind ik als Joy ontdekt dat de liefde, waar ze zo op gefocust is en die ze denkt te moeten verdienen, dat ze die al ontvangen heeft.
Soms denk ik dat dat een grote valkuil is voor christenen in deze tijd. Als het gaat om liefde (Je gekend en geliefd weten), maar ook als het gaat om rust vinden. Of het denken dat je ergens aan moet voldoen voordat je ´recht´ hebt op het een of ander. Een heerlijke waarheid dat we dit in Christus allemaal zijn en hebben!

Altijd jammer als een goed boek weer uit is.
Ook jammer als de vakantie weer voorbij is.
Maar dat is het nog niet!😏






19 augustus 2019

Met een zwierige zwaai schud ik het van me af

Ik probeer deze blog een beetje op te leuken met vakantiefoto's

Een gevoel van falen pruttelt onder de oppervlakte als ik de hele 'augurkenplant' uit de grond trek en in een vuilniszak stop. Met augurken die nog groter zijn dan courgettes er nog aan. En nu ik dan toch bezig ben, haal ik de meeste takken van de bramenplant er ook maar meteen uit. Aan sommigen takken zitten bramen die overrijp en niet meer te eten zijn, aan andere takken nog groene bramen, waar we, als ik ze nog even had laten hangen, nog wel van hadden kunnen eten. Maar dat betwijfel ik ook weer, want hoe geweldig ik een moestuin ook vind, als de vruchten er eenmaal rijp aan hangen, is er iets dat me weerhoud de oogst binnen te halen. Zo plukte ik vorige week al twee vergerijpte, gebarsten tomaten. En terwijl ik dan bezig ben, denk ik: Ik leer dit nooit, ik kan het gewoon niet, heb gewoon geen groene vingers... En dit is dan nog buiten, binnen gaat het wel aardig, maar worden de blaadjes van mijn pannenkoekenplant langzaam bruin...zucht.


Waarom ik de augurkenplant eruit getrokken heb, is omdat ik één hap ervan heb genomen en het wel even duurde voordat ik alles weer uit mijn mond had gekregen en de vieze nasmaak was verdwenen. Dat zou me geen twee keer overkomen en dat kon ik mijn lieverdjes hier ook niet aandoen. Ergens in mijn achterhoofd kan ik dan nog wel bedenken dat je geen kant en klare augurken kunt oogsten en dat er iets mee gedaan moet worden, maar te laat... opgeruimd staat iets netter! En de bramen? Die struik woekert maar voort en door het leuke idee van 'een veldje wilde bloemen' kon ik er ook niet eens meer bij. Het perzikenboompje heb ik ook al in geen maanden meer geien door deze overigens beeldschone bloemen. Ik twijfel nog of ik de bloemen in de tuin laat staan of ze afsnijdt en binnen in een vaas zet.

onderwijsmuseum

Wat er overblijft zijn de mooie plantjes waar ik niks aan hoef te doen en die maar blijven bloeien en een tomatenplant, die nog wel wat mooie tomaatjes beloofd. Maar het zou allemaal beter kunnen.



Net als het huishouden trouwens. Joy, het boek dat ik aan het lezen ben, is ook niet zo'n huishoudelijk type, ik geniet ervan! In boeken lijkt het gebrek aan huishoudelijke talent toch altijd een vleugje schoonheid uit te stralen en altijd in het voordeel van de dame in kwestie waarbij de vrouwen die alles goed op orde hebben er niet zo best uitkomen. Misschien lees ik dit boek daarom zo graag!



Hoe dan ook. Op de een of andere manier lukt het me gelukkig ook altijd wel weer om overeind te krabbelen en met nieuwe, frisse moed weer opnieuw te beginnen. Alle ontmoedigende gedachten schud ik met een zwierige zwaai van me af. Ik ben een volbloed stadse en nog in de leer en elk jaar leer ik er weer nieuwe dingen bij, dus ik geef niet op. Al word ik 80!



17 augustus 2019

Te veel geluiden, te veel gedachten...

Het is vrijdagmiddag kwart over 4. Heel even lig ik op bed en probeer wat te slapen. Zo eens in de maand merk ik dat mijn lichaam wat meer rust nodig heeft dan anders. K is met R, L, A en S en Philip naar de Biesbosch en M en Mar en ik hebben boodschappen gedaan, naar de bieb geweest, het hele huis gestofzuigd, het glas weg gebracht, de oven schoongemaakt. Wat een tijd scheelt dat als je dat met z'n drieën doet!
Maar nu lig ik even... In de verte hoor ik de metro en een brandweersirene. Aan de aangrenzende tuin hoor ik schreeuwende, roepende, lachende en Chinees pratende kinderen. Het doet me denken aan wat ik dacht toen ik naar de bibliotheek fietste. Ik vermoed dat van alle gesprekken die ik buiten opvang meer dan de helft niet Nederlands is. Het is een mengelmoes van Spaans, Engels, Pools, Chinees, Afrikaans, Arabisch... De muziek die ik vaak uit auto's hoor komen hebben dat vreemde, maar inmiddels toch ook weer vertrouwde Arabische ritme. Ik voel me gelukkig thuis:)!
Verder hoor ik nog wat vogels fluiten en vanuit de badkamer het geluid van de draaiende wasmachine, een klein genot wat overgebleven is van de kraamtijden die ik heb gehad. 's Ochtends ging ik dan douchen en werd ons bed verschoond, daarna pakte ik dat kleine, prachtige hoopje mens en kroop ik onder een heerlijke, frisse, schone deken. Op de achtergrond hoorde ik de kraamzuster de badkamer en de wc schoonmaken en een was in de machine gooien. En als ze dan naar beneden was, hoorde ik alleen het draaien van de wasmachine en genoot... Dit is al weer bijna 8 jaar geleden, dus jullie begrijpen dat dit de beromantiseerde versie van het verhaal is. Wat er van overeind blijft is dat ik nog steeds kan genieten van een draaiende was.
Het lukt me niet om in slaap te vallen...te veel geluiden, te veel gedachten. Ik denk ook aan het boek dat ik in de bieb haalde en waar ik de eerste twee hoofdstukken al van had gelezen. Romans...het lukt me maar moeilijk om te lezen, 'Het lot van de familie Meijer' en zelfs 'De kronieken van Narnia' van Lewis staan onuitgelezen in de kast. Nu heb ik het boek 'Joy, de vrouw die C.S. Lewis liefhad'. Geschreven door Patty Callahan. En ik weet al dat dit het soort boek is waar ik van houd. Dat, als het zo door gaat, een van de boeken uit mijn top 3 een plaatsje op moet schuiven...Maar dat wordt lastig, misschien ga ik een top 10 maken. En ik heb bedacht, terwijl ik de hond uitliet, dat als ik 60 ben, deze boeken nog een keer wil lezen. Dat duurt nog wel even. Maar een echt goed boek is wat mij betreft, wanneer het iets van binnen met je doet en op een prettige, aangename wijze je bezighoudt, lang nadat je het boek al weg hebt gelegd.
Ik sluit af met een mooi citaat uit 'Joy':

Pinterest

Ik haalde diep adem en liet me - waarschijnlijk voor het eerst in mijn hele leven oprecht nederig - op mijn knieën op de houten vloer vallen, zo hard dat er een steek van pijn door mijn benen ging. Ik boog mijn hoofd en de tranen liepen over mijn wangen naar mijn mondhoeken terwijl ik om hulp bad. Ik bad! Tot God? Ik geloofd niet in God. Ik was atheïst. Maar nu zat ik op mijn knieën. In een barst in mijn ziel, die ontstond tijdens die onversneden angst waarmee ik om hulp riep, zag de sluwe Leeuw zijn kans. God kwam binnen door de scheuren in mijn hart, alsof Hij al een hele tijd gewacht had om daar een opening te vinden. Warmte overviel me, een rivier van vrede stroomde door me heen. Voor de eerste keer in mijn hele leven voelde ik me volledig gekend en bemind. Er was een diep besef dat Hij bij me was, dat Hij altijd bij me geweest was. Die openbaring duurde niet lang, nog geen minuut, maar het leek voor eeuwig, tijd was niet meer als een metronoom die het ene ogenblik na het andere aftikt, maar als een eeuwigheid. De grenzen tussen mijn lichaam en de lucht, tussen mijn hart en mijn ziel, tussen angst en vrede verdwenen. Alles in mij gonsde van liefhebbende aanwezigheid. Mijn hart ging rustiger kloppen en de tranen hielden op. Ik boog voorover en liet mijn natte wang op de vloer rusten. 'Waarom hebt U zo lang gewacht? Waarom heb ik zo lang gewacht? Ik kwam tot rust in de stilte en vroeg daarna: 'Wat nu?'

12 augustus 2019

Wie bedenkt zoiets?!

Vandaag hoefde niemand te werken en gingen we met z'n allen naar de dierentuin. We hebben ook fijn een jaarabonnement genomen. Dat betekent wat afwisseling in de foto's hier op m'n blog. Nu ook af en toe dierenfoto's:) Het was een heerlijke dag, heb genoten, vooral van het idee dat er een Schepper is, die dit allemaal heeft bedacht en vorm en kleur gegeven!

Deze ijsbeer maakte elke keer hetzelfde riedeltje. Ging naar een raampje, liet zich op z'n rug achterover in het water vallen en kwam met z'n poten omhoog lekker relaxen!


In de vlindertuin was het tropisch warm, maar dat vergeet je snel als je al die prachtige vlinders om je heen ziet vliegen! Overal stonden bakjes met fruit, waar de vlinders op af kwamen.


En ook de waterschildpadden hebben er een plekje.


Deze prachtige blauwe vlinders vielen als eerste op toen ik binnen kwam. Ze zijn behoorlijk groot.


Kijk nou toch naar dit witje! Die rondjes...alsof ze er op getekend zijn!


Een bij op een zonnebloem, dat zie ik ook niet elke dag:)


Potretje van een giraf


En natuurlijk de aapjes, wat blijven ze toch leuk! Deze probeerde nog wat gras aan de andere kant van het hek te pakken te krijgen. Je kunt precies zien dat ze dat al veel vaker gedaan hebben, er was een hele kale rand voordat het groene gras begon. Toch lukte het 'm om er nog een paar te pakken en op te peuzelen.


En dit was het meest inspirerende van de hele dag. Terwijl ik naar die aapjes zat te kijken, stond er naast me een vrouw die de apen aan het tekenen was. Ik heb geprobeerd stiekem een foto over haar schouder te maken... Wat een leuk idee om dat eens te proberen! En het hoeft niet persé in de dierentuin, het kan overal!


Wat een glibberig beest is dit! Later thuis kon K me vertellen dat hij zo glibberig is, omdat hij feitelijk zonnebrandolie zweet! Daardoor glanst zijn huid en kan hij niet verbranden. Wie bedenkt zoiets!!💗
Omdat ik hem al twee keer zag gapen, bleef ik met m'n mobiel in de aanslag om een foto te maken wanneer hij weer zou gapen. Ik had wel even wat geduld nodig, maar dat werd beloond.


Mijn camera op m'n mobiel is niet zo heel helder, zeker niet als ik inzoom. Maar toch vond ik het een leuk aktieplaatje.


Hier kwamen er net twee of drie uit het water, een mooi familieportretje.


Tot slot gingen we nog in het Oceanium. Ook hier zoveel verschillende soorten.





Het was een heerlijke dag! Niet te warm en ook niet te druk. En dan met dit stel!! 💕


Thuis gekomen, ging ik gauw Philip uitlaten, hebben we lekker friet gegeten en nog wat filmpjes gekeken. Straks lekker slapen...Dankbaar en dik tevreden!


9 augustus 2019

Welke kant je ook op gaat...

De zomer is zo mooi! 



Maar binnen is het ook mooi! Vanachter m'n pannenkoekenplantje twee knutselende schoonzusjes:)


Samen met m'n moeder wandelde ik 's avonds in het hitland. Ik denk dat ik van water houd...


Deze week gingen we naar Duinrell. Ik heb het niet zo op attracties. Dus uiteindelijk zat ik onder een boompje in het zonnetje een boek te lezen, terwijl de anderen zich heerlijk uitleefden.


Er zijn ook zoveel vlinders!


Gisteren gingen we wandelen met m'n schoonmoeder. Welke kant je ook op gaat, overal is het schitterend!


Wat een grappig geluid, wanneer ze water drinken!


En nog meer vlinders



En dan weer een veldje bloemen


Vandaag blijven we thuis en blijven we binnen. Het plenst en we luieren maar wat. Vannacht sliep ik slecht door het gezoem van muggen...We luieren trouwens niet allemaal, manlief is aan het verven en behangen, daar ben ik superblij mee! Als het klaar is, zal ik wat foto's binnenshuis maken!